نور ملکوت قرآن - ج4
جلد چهارم مجموعۀ «نور ملکوت قرآن» از آثار ماندگار مرحوم علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که پیرامون جنبۀ «عمومیت، اصالت و واسعیت قرآن» با قلمی روان و بیانی سلیس به رشتۀ تحریر درآمده است. مهمترین مطالب این مجلّد: • دعوت قرآن به تفکر در اشیاء خارج، و مصنوعات خداوند • قرآن و سیر آفاقی • بحث دربارۀ اصل خلقت انسان در قرآن • علوم مادیه و طبیعیه تا حدی که موجب کمال انسان است شرافت دارد • دستورات اخلاقی قرآن، بشریت را به اعلا درجه از توحید میرساند • عرفان یا فلسفه و حکمت، یگانه راهگشای حل مسائل توحید • مزیّت زبان عربی و سبب نزول قرآن به لسان عربی • غلبۀ زبان انگلیسی، معلولِ غلبۀ استعمار انگلیس است • افتخار به نژاد و ملّیّت مذموم است، زیرا نژاد اختیاری نیست • زندهکردن لغات فارسی باستانی، برگشت از تعالیم قرآن است • لزوم تکلم به زبان عربی برای جمیع مسلمین • نامۀ شهید مطهری دربارۀ شناخت هویت دکتر شریعتی • اعلمیت به قرآن، میزان اعلمیت در اسلام • کیفیت جمعآوری قرآن در زمان رسولالله • ضرورت کتابت قرآن، طبق موازین متقدّمین • نقد و بررسی حجّیّت و اعتبارِ تورات و انجیلِ فعلی • بحثی دربارۀ اعتبار انجیل برنابا • لغات و اصطلاحات بدیع قرآنی • حجّیّت سنّت، در قوّۀ حجّیّت قرآن • اثبات تواتر قرائات قرآن و نقد و بررسی نظریه مخالفین تواتر
مرتب سازی:
نور ملکوت قرآن - ج4
236فروفرستادیم، و حقّاً و تحقیقاً ما نگهبان و حافظ آن میباشیم.» تا روز قیامت آن را از تغییر و تبدیل و تحریف حفظ خواهد نمود.
کتابت قرآن باید طبق موازین متقدّمین باشد
و ثانیاً بر مسلمین واجب و حتم است که در کتابت و استنساخ و طبع قرآن مجید بقدری اهتمام کنند و در حدّی در صحّت آن بکوشند که ابداً غلطی در کتابت و طبع دیده نشود. و متصدّیان کتابت و طبع آن، مردمی خبیر و بصیر و عارف به علم قرآن و کتابت و قرائت بوده باشند؛ تا طبق همان نهجی که متقدّمین ما در حفظ و کتابت و تدوین این کتاب آسمانی دقّت نموده، و تعبّد در نوشتن را تا سر حدّی مراعات کردهاند که مثلاً لفظ نعمت را در سوره واحدهای همچون سورۀ ٢: بقره، در یکجا (آیۀ ٢١١) طبق قواعد با تاءِ گِرد: نِعْمَةَ اللهِ و در یکجا (آیۀ ٢٣١) تَعبّداً للسّلف با تاء کشیده: نِعْمَتَ اللهِ نوشتهاند؛ و همین لفظ را در سورۀ ٣: آل عمران، در آیۀ ١٠٣ با تاء کشیده: نِعْمَتَ اللهِ، و در دو جای دیگر از این سوره: در آیۀ ١٧١، و در آیۀ ١٧٤ با تاءِ گِرد: بِنعْمَةٍ مِنَ اللهِ نوشتهاند. و در سورۀ ١٤: إبراهیم، در آیۀ ٦: نِعْمَةَ اللهِ و در آیۀ ٢٨ و ٣٤: نِعْمَتَ اللهِ نوشتهاند؛ متصدّیان کتابت و طبع هم از این راه و روش تجاوز نکنند، و به سلیقۀ خود همه را یکجور ننویسند که این امر مهمّی است، و عدم تحریف و امانتداری مسلمین را در کتابت و الفاظ قرآن از زمان حضرت خاتم الأنبیاء صلّی الله علیه و آله و سلّم تا این زمان حاضر میرساند.
متأسّفانه در قرآنهای طبع ایران در سابق الأیّام این معنی کما هو حقّه منظور نشده است. و امّا در قرآنهای طبع سلطان عبد الحمید که بخطّ حافظ عثمان است، و قرآنهائی را که وزارت اوقاف عراق از روی نسخۀ قرآن که بخطّ خطّاط: حاج حافظ محمّد أمین رُشدی بوده و اصل آن را مادر سلطان عبد العزیز به مقبرۀ جنید بغدادی هدیّه نموده است، طبع نموده است، و قرآنی که اخیراً وزارت ارشاد اسلامی جمهوری اسلامی ایران از روی قرآن سوریائی