نور ملکوت قرآن - ج4

خواند، و در نظائر آن بی‌اشباع. و ابن کثیر در همۀ آنها به اشباع خواند.

 و در دو جا عَلَيْهُ اللهَ و أنسَانِيهُ در سورۀ فتح و کهف، به ضمّ‌های ضمیر خواند، و در نظائر آن به کسر خواند. و در علم قرائت امثال این بسیار است که دلالت دارد بر عنایت مردم از زمان پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم تاکنون؛ و محال است کسی احتمال دهد در آن تغییر، یا تحریف، یا زیاده و نقصانی راه یافته است. و در این مسئله خزعبلات و اباطیل در ذهن فارس زبانان بسیار فرورفته است؛ و مردم معاند، آن را دستاویز فساد کرده‌اند. و چگونه عاقل تصوّر می‌کند در قرآن با این دقّت و حفظ، تغییر یا نقصان راه یافت، امّا در حدیث که یک نفر نقل کرد تحریف راه نیافت؟! 

 میلیون‌ها مردم سورۀ حمد را بهمین نحو که در مصاحف است قرائت کردند، سهو کردند؛ امّا آن یک نفر که عبارت حمد را طور دیگر نقل کرد، سهو نکرد؟!»¹ 

نام سور، و خطّ و إعراب قرآن کریم‌

 آیة الله علاّمۀ طباطبائی قدّس الله تربته، در کتاب نفیس خود «قرآن در اسلام» دربارۀ نامهای سور قرآن فرموده‌اند:

 «انقسام قرآن کریم به سوره‌ها مانند انقسامش به آیه‌ها، ریشۀ قرآنی دارد. و خدای متعال در چندین جا از کلام خود اسم سوره برده، چنانکه اسم آیه را برده است:

 سُورَةٌ أَنْزَلْناها سورۀ نور، آیۀ ١؛ و إِذا أُنْزِلَتْ سُورَةٌ سورۀ توبه، آیۀ ٨٦؛ و فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ‌ سورۀ بقره، آیۀ ٢٣ و نظائر این آیات.

 تسمیه سوره را گاهی با اسمی که در آن سوره واقع، یا موضوعی که از آن بحث کرده می‌کنند؛ چنانکه گفته می‌شود: سورۀ بقره، سورۀ آل عمران، سورۀ‌