نور ملکوت قرآن - ج4

مخاطب رسول او صلّی الله علیه و آله و سلّم با عین حروف و الفاظ.

 گویند بعد از زمان رسول خدا که عثمان خواست قرآن را جمع کند، در آیۀ مبارکۀ: وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ اللهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ،¹ که در سورۀ توبه واقع است، گفت: واو زائد است و باید انداخته شود، زیرا معنی‌ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ‌ تمام است؛ و آوردن واو بر سرش، نه برای عطف است، نه استیناف، و نه قسم. و معنی ندارد و حتماً باید ساقط شود.

 اُبَیّ بن کَعْب که از قرّاء مشهور و مورد نظر رسول خدا و عامّۀ مسلمین بود گفت: من از زبان رسول خدا با واو اخذ نموده‌ام، و نباید ساقط شود.

 بین عثمان و اُبیّ در این موضوع به مدّت شش ماه کشمکش بود؛ تا عاقبت ابیّ فائق آمد، و قرآن‌ها را با واو ضبط نمودند.

 قرآن کریم تدریجاً در مدّت بیست و سه سال نازل شد. و هر وقت نازل می‌شد، پیغمبر اکرم صلّی الله علیه و آله آن را بر مؤمنین می‌خواند؛ و همان وسیلۀ دعوت مردم به اسلام می‌شد.

تحفّظ مسلمین بر قرآن و تعلیم و تعلّم آن‌

 در جزیرة العرب دعوت مردم به اسلام نیاز به تبلیغ و مقدّمه چینی نداشت. قرائت آیات قرآن بر مردم تبلیغ اسلام بود. این آیات معجزۀ عربی که حاوی معانی رشیقه و الفاظ بدیعه بود، بقدری عالی و پرمحتوی بود که مخالفین آن را سحر می‌خواندند؛ و رسول اکرم را ساحر عظیم می‌گفتند.

 هرگز مسلمین و یا رسول الله، قرآن را مخفی نکردند. مردم که تعلیم می‌گرفتند، می‌نوشتند و آن را از بر می‌کردند. و هرجا به دعوت بت‌پرستان و مشرکان می‌رفتند، چند سوره‌ای از قرآن با خود می‌بردند.