نور ملکوت قرآن - ج3

پشت کرده گوئى اصلا نشنیده‌اند؛ گوئى پرده صماخ دو گوششان پاره است و نمى‌شنوند. بنابراین، آنها را از عذاب دردناک بر حذر دار!»

 به‌طور کلّى حال منافقین و کافرین و مشرکین، حال شخص کرى است که پرده صماخش پاره شده، ابدا این نداى حیات‌بخش و جانفزاى الهى به گوشش نمى‌رسد، فلهذا سماع و یا قرائت قرآن ابدا در گوش جان وى نمى‌نشیند.

 وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لا تَسْمَعُوا لِهذَا الْقُرْآنِ وَ الْغَوْا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُونَ فَلَنُذِيقَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا عَذاباً شَدِيداً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذِي كانُوا يَعْمَلُونَ‌.¹ 

 «و آنان که کفر ورزیده‌اند گفتند: به این قرآن گوش فرا مدهید، و در آن سخنان بیهوده و غلط درآمیزید؛ به امید آنکه بر محمّد و مسلمین پیروز شوید! 

 ما البتّه و البتّه کافران را از عذاب شدید خود مى‌چشانیم، و پاداش آنان را به بدترین نحوه از نوع کردارى را که انجام داده‌اند خواهیم داد.» 

 معلوم است که عدم پذیرش و قبول قرآن، عدم پذیرش مفاد و مراد قرآن است؛ نه عدم قبول ظاهر آن. زیرا عدم قبول محتوى و مضمون، دلخواه متمرّدین و منافقین است نه عدم قبول ظاهر.

کفّار و منافقین با تظاهر به اسلام، درصدد معارضه با حقیقت قرآن برآمدند

 براى کفّار و مشرکین و منافقین که دأب و عادتشان بر کذب و نفاق است، اگر مسئلۀ پذیرش واقعیّت قرآن نبود، مسئلۀ پذیرش ظاهر آن امر مهمّى نبود؛ آنها به آسانى مى‌توانستند قرآن را بپذیرند و از قبول محتواى آن سرباز زنند. انکار و ایراد و اعراض آنها بجهت عمل به حقائق و التزام به دستورات و تعهّد و میثاق و بیعت با مقصود و هدف قرآن بود.

 بنا بر همین اساس است که مى‌بینیم همان افرادى که در لباس شرک با قرآن‌