نور ملکوت قرآن - ج3

سجده مى‌افتد، برمى‌خیزد. با قرائت هر آیه‌اى گوئى در باغى مخصوص داخل مى‌شود، و از میوه شیرین و گوارا و معطّر درخت آن باغ مى‌خورد. از این درخت عبور مى‌کند، درخت دیگر به شکل دیگر. از آنهم مى‌گذرد به درخت دیگر؛ میوه‌اى شیرین و گوارا، آرام‌بخش دل و راحت رسان نفس پرتشویش و پرغوغاى آدمى.

 إِنَّما يُؤْمِنُ بِآياتِنَا الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِها خَرُّوا سُجَّداً وَ سَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ هُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ‌.

 تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ‌.¹

 «فقط کسانى به آیات ما ایمان مى‌آورند که چون بدانها متذکّر شوند، براى سجدۀ خداوند بروى زمین افتند، و با حمد و سپاس پروردگارشان تسبیح و تقدیس نموده، او را از ستایش برتر دارند. و ایشانند که استکبار و بلندپروازى و خود بینى ندارند.

 در شبهاى تاریک پهلوهایشان از رختخوابها کناره مى‌گیرد، و پروردگارشان را از روى عظمت و دهشت و از روى امید و رغبت مى‌خوانند. و از آنچه را که ما به آنها روزى داده‌ایم، در راه ما انفاق مى‌کنند.»

از علائم کفر، عدم پذیرش آیات قرآن است‌

 اینها حالات و ملکات خوب است که ایجاب نشاط و سرور، و رعب و خشیت را دارد که نتیجۀ شفا و نور و رحمت بودن قرآن است براى مؤمنین که در مراحل سیر و سلوک نفسانى خود بدان دست مى‌یابند؛ ولى بر عکس براى متمرّدین و مستکبرین موجب شقاء و ظهور کثافات نفسانیّه و بروز خمیره‌ها و ملکات ضالّه و صفات شیطانیّه مى‌گردد. آرى، همین قرآنى که چون بر مؤمن‌