نور ملکوت قرآن - ج3

 و آنانند که چون متذکّر آیات پروردگارشان شوند و آیات را بر آنها بخوانند و ارائه دهند، کرانه و کورانه بر روى آنها نیفتند؛ بلکه با دیدۀ بصیرت و گوش واعى، دیده و شنیده و قیام نموده اداى حقّ آنها را بنمایند. (١١)

 و آنانند که مى‌گویند: اى پروردگار ما! از زنان ما (١٢) و از فرزندان و ذرارى ما (١٣) افرادى را به ما عنایت کن که موجب ترى و تازگى چشمان ما باشند و نور چشم دهند. و ما را پیشوا و امام مردمان متّقى و پرهیزگار فرما. (١٤)

 چنان بندگانند که در اثر صبر و شکیبائى و استقامت در راه خدا که چنین صفات و آثارى را در خود بروز و ظهور داده‌اند، غرفۀ عالیۀ بهشت به عنوان مزد و پاداش، جزاى عملشان قرار خواهد گرفت، و از جانب پروردگار پیوسته بدانها تلقّى سلام و تحیّت خواهد شد؛ که در آن غرفه‌هاى عالیۀ بهشتى به طور دوام و خلود زیست نموده و مکان مکین و محلّ استقرار امین و نیکوئى برایشان خواهد بود.

 اى پیغمبر ما! به این مردم بگو: اگر دعا و التجا و درخواست شما از خدا نبود، خداوند به شما چه اعتنا و توجّهى داشت؟! امّا شما تحقیقاً تکذیب کردید و آیات حقّ را انکار نمودید و بنابراین، این کیفر حتمى و عذاب، پیوسته و متّصل و ملازم با کردارتان مى‌باشد!»

منطق قرآن، خلاصى از هر عبودیّتى غیر از عبودیّت خداوند است‌

 منطق قرآن در تربیت فردى است که عبد‌ الله یعنى بندۀ خداوند است و نسبت عبودیّت خود را از همه بریده و به خدا پیوسته است، و بالنّتیجه کارنامۀ موفّقیّت که رضوان حضرت احدیّت و آرامش در حرم امن‌وامان اوست را دریافت نموده و غرفۀ عالیه الهیّه محلّ سکنى و استقرار اوست؛ چنین فردى است که در این چهارده آیۀ شریفه، چهارده خصلت و خصوصیّت را از لوازم حتمیّۀ آن مى‌شمرد.

 یعنى قرآن مجید مى‌گوید: مردمى که بخواهند از معبودیّت نفس امّاره و