نور ملکوت قرآن - ج3

کنند، با سلامتى نفس درگذرند و پاسخ به سلام دهند. (٢)

 و آنانند که شب را تا به صبح با سجده و قیام براى خدا به نماز مشغول باشند. (٣)

 و آنانند که پیوسته با تضرّع و ابتهال گویند: بار پروردگارا! عذاب دوزخ را از ما بگردان؛ زیرا که عذاب آن، شدید و شرّى همیشگى است. و جهنّم بد محلّى براى تمکّن و استقرار و اقامت است. (٤)

 و آنانند که چون انفاق کنند، افراط نکرده از حدّ تجاوز ننمایند، و تفریط ننموده بخل و امساک نورزند؛ و رویّۀ اعتدال و میانه‌روى میان این دو حالت را قوام و محور عمل خود قرار دهند. (٥)

 و آنانند که با الله، معبود دگرى را در عالم وجود مؤثّر نمى‌دانند. (٦) و نفسى را که خدا محترم شمرده و کشتنش را ناروا داشته است، به قتل نمى‌رسانند، مگر نفسى را که خداوند کشتن آن را به حقّ و روا شمرده باشد. (٧) و زنا نمى‌کنند؛ (٨) و کسى که این عمل را انجام دهد، به کیفرش خواهد رسید. عذاب او در روز قیامت مضاعف و دو چندان گردد و با ذلّت و سرافکندگى در جهنّم به‌طور جاودان و خلود در خواهد افتاد، مگر آن‌کس که توبه کند و ایمان آورد و عمل صالح بجا آورد که دربارۀ این گونه افراد، خداوند سیّئات و زشتیهاى آنها را به حسنات و خوبى‌ها مبدّل مى‌کند؛ و رویّه و دأب خداوند غفران و رحمت است.

 و کسى که توبه نماید و کار نیک انجام دهد، البتّه توبۀ او مورد قبول بارگاه خداوندى واقع مى‌شود.

 و آنانند که به ناحقّ، شهادت و گواهى ندهند. و در محضر و مجلس باطل و گفتار غلط و آلوده حضور نیابند. (٩) و چون از نزد مردم بیهوده و بى‌هدف و هرزه مرور کنند، بزرگوارانه و آقامنشانه بگذرند. (١٠)