نور ملکوت قرآن - ج3

مى‌باشند که عبارتند از: سورۀ بقره، آل عمران، نساء، مائدة، أنعام، أعراف، أنفال و توبة بنا بر آنکه این دو سوره را یک سوره بدانیم. و در حقیقت چون این دو سوره، دو سوره محسوبند؛ بنابراین مجموع این هشت سوره با سورۀ فاتحه ٩ مى‌شود که چون از ٧٧ سوره کسر کنیم باقى مى‌ماند ٦٨ سوره که بدانها مفصّلات گویند.

 هفت سورۀ بزرگ اوّل قرآن را سور طوال گویند که باید پس از اعراف، سورۀ یونس را به شمار آورد. و لیکن عثمان در وقت جمع‌آورى قرآن، سورۀ انفال و توبه را بر سورۀ یونس مقدّم داشت، زیرا وى سورۀ توبه را که‌ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ندارد، سورۀ مستقلّ نمى‌دانست و آن را از متمّمات سورۀ انفال مى‌دانست.

 بنابراین، این دو سوره که در نزد او یک سوره بودند، از سوره‌هاى طوال محسوب مى‌شده است.

 ولى چون به عثمان اعتراض کردند که: رسول الله سوره یونس را بعد از سوره اعراف قرار داده‌اند و او را جزء سوره‌هاى طوال شمرده‌اند، جوابى نداشت که بگوید، و گفت: من از این قرارداد رسول خدا اطّلاعى نداشتم.

 از میان سوره‌هاى مفصّلات به هفت سوره که آیات آنها در حدود یک‌صد آیه است سور مئین هم مى‌گویند، یعنى «صد آیه‌ایها»، و آنها عبارتند از: سورۀ إسراء، کهف، مریم، طه، أنبیاء، حجّ و مؤمنون.

 و بنا بر آنچه ذکر شد، روایتى را که کلینى در «کافى»¹ آورده است، و شیخ محمّد حسن در کتاب «جواهر» در باب بابُ استِحبابِ قِراءةِ السّورةِ بعدَ الحمدِ فی ‌