نور ملکوت قرآن - ج3

نمى‌توانم باشم.

 بالأخره محمد على میرزا خود را ناگزیر مى‌بیند که این را با مرحوم احتشام السلطنه سفیر کبیر ایران در دربار عثمانى در میان نهد، و او را واسطه قرار دهد که از جانب خود با فرزند خویش سلطان أحمد شاه در دو مورد سفارش کرده، وارد مذاکره شود و به هر نحوى که ممکنست انجام آن را خواستار گردد.

 سلطان أحمد شاه نیز به احتشام السلطنه در حضور پدر خود محمد على میرزا پاسخ مى‌دهد:

 قانون اساسى به‌منزلۀ کنترات‌نامه‌ایست بین دو نفر؛ و این کنترات‌نامه را من تنظیم نکرده‌ام و شما آن را امضاء کرده، که اجرا نمائید!

 من فعلا در مقابل امر انجام‌شده‌اى واقع شده‌ام؛ نمى‌توانم از این کنترات و موادّى که در آن ذکر شده، کوچک‌ترین تخطّى را بنمایم. بدین معنى که قانون اساسى مملکت کنترات‌نامه‌ایست بین ملّت و شاه.

 من وقتى به سلطنت رسیدم در مقابل امر انجام‌شده‌اى واقع شده‌ام، نمى‌توانم آن را قبول نکرده، زیر آن بزنم. اگر این قانون در زمان من تصویب شده بود، من آن را با این کیفیّت امضا نمى‌کردم، و حقوقى براى خود قائل مى‌شدم. حالا هم اگر در قانون اساسى تجدید نظر شد و به من ملّت ایران اختیاراتى داد، البته مداخله خواهم کرد. و الاّ به هیچ‌وجه حاضر نیستم که بر خلاف قانون اساسى کوچک‌ترین اقدام و کمترین تخطى را بنمایم.

 و امّا در مورد طرز رفتار و سلوک من با انگلیسها و سائر همسایگان، هرچه را مصالح مملکت اقتضاء نماید عمل خواهم کرد، و لو اینکه به بر کنارى من از سلطنت یا به انقراض سلسلۀ قاجاریّه تمام شود.»¹