نور ملکوت قرآن - ج3

مى‌کردند.

 احمد شاه که در خارج بود باز مخالفت نمود و اجازه نداد، به‌طورى‌که بسیارى از هواخواهان او عصبانى شدند. ولى مراسله‌اى از این پادشاه در دست آمد که جریان امور را توضیح مى‌دهد و براى مخالفین راه اعتراضى نمى‌گذارد؛ و چنین مى‌نویسد:

 مملکت ایران، چون مریضى است که ضعف ناخوشى طولانى او را از پا در آورده است. این مریض، نیازمندى به استراحت و آسایش داشت. و حتّى دوستان من که هیچ‌وقت آنها از یاد نمى‌روند؛ آنها ایرانى پاک و آزادى طلب واقعى بودند، به من پیشنهاد کردند با قوّۀ قهریه به مملکت مراجعت نمایم و وسائل آنان را هم ظاهرا حاضر نموده بودند.

 من پس از مطالعۀ کامل، صلاح مملکت را در مراجعت خود ندانستم؛ زیرا این مراجعت باید به زدوخورد انجام مى‌گرفت و دودستگى پیش آمد مى‌نمود و دامنه پیدا مى‌کرد. زیرا امور داخلى ایران به تنهائى حل اشکال را نمى‌کرد. و من هم مایل به هیچ قسم رفع مشکل سیاسى نبودم. بنابراین، خونریزى بى‌فائده و رفتن یک نفر و آمدن نفرات دیگرى را ایجاب مى‌نمود.

 با اظهار امتنان از این دوستان، به آنها نصیحت دادم: فداکارى نموده، براى خاطر مملکت از هر پیش‌آمدى که منتهى به اغتشاش داخلى بشود خوددارى کنند.

 البتّه کسى نمى‌تواند نسبت ترس به من دهد؛ زیرا این زدوخورد و قیام مسلح در غیاب من انجام مى‌گرفت.»¹ 

أحمد شاه‌ أبداً حاضر نیست‌ با اجانب‌ بسازد گرچه‌ از سلطنت‌ کنار رود

 چون آتاترک رئیس دولت جدید ترکیّه، أنوشیروان سپهبدى را که سفیر