نور ملکوت قرآن - ج3

ندارند. اینها نیستند که صاحب مملکت ایران هستند. ایران صاحب دیگر دارد که غیر از شاه و صدر اعظم است.

 وقتى که مى‌دیدند در یک روزى اعتماد الدّولة را که یگانه مرد تواناى ایران است، در یک روز با تمام اعوان و انصار و اولادش نیست و نابود مى‌کنند، آن وقت بجاى او میرزا شفیع را مى‌نشانند؛ رجال دربار در فکر فرومى‌روند: این شاه نبود او را برد و دیگرى را آورد.

 وقتى که میرزا أبو القاسم قائم مقام را نمى‌گذارند یک سال صدارت کند و حاجى میرزا آقاسى را چهارده سال در صدارت حفظ مى‌کنند، پیداست که کار، کار شاه نیست.

 همچنین میرزا تقى خان امیرکبیر را با آن قدرت و توانائى از بین مى‌برند و میرزا آقاخان نورى را در مسند صدارت مى‌نشانند، همه مى‌فهمند که کار شاه نیست. این دست دیگرى است که میرزا تقى خان را مى‌کشد و میرزا آقاخان را به جایش مى‌نشاند.

 آن تشریفاتى که براى دخول به محفل فراماسون [ترتیب‌] داده‌اند، هر تازه‌وارد از مشاهدۀ آن تشریفات مات و مبهوت مى‌شود. اختیار از کفّ او خارج است. خود را در مقابل چیزهائى مشاهده مى‌کند که از خود بى‌خود مى‌شود؛ در این وقت است که از او قول و قرار مى‌گیرند و تا آخر عمر به آن محفل خود را بسته مى‌بیند و برگشت براى او نیست، و اوامر آن بدون چون و چرا باید اجرا شود تا به بهشت موعود که آزادى تامّ و تمام سکنۀ جهان در آنست برسند.

 آن‌وقت است که آزادى ـ برادرى و برابرى تمام روى کرۀ زمین را خواهد گرفت ...»¹و²