نور ملکوت قرآن - ج1

 فَأَینَ أَنْتُمْ مِنْهُمْ یا مَعْشَرَ الْمُبْتَدِعِینَ؟! أَ لَمْ تَعْلَمُوا أَنَّ أعْلَمَ النَّاسِ بِالْقَدَرِ أَسْکتُهُمْ عَنْهُ؛ وَ أَنَّ أَجْهَلَ النَّاسِ بِالْقَدَرِ أَنْطَقُهُمْ فِیهِ؟!

 «اى گروهى كه سخن میگوئید در چیزى كه فائده‌اى براى شما ندارد و آن چیز به شما بازگشت نمیكند! آیا ندانسته‌اید كه براى خداوند متعال بندگانى است كه خوف و خشیت از او، زبانشان را از سخن بسته و به سكوت كشانده است؛ بدون آنكه از جهت عجز به واسطه عارضه كورى و لالى قدرت بر تكلّم را نداشته باشند.

 و ایشان تحقیقاً از سخنوران فصیح زبان و عالمان اندیشمند و اولیاء و دانایان به معرفت خدا و روزهاى خدا، (ایام الله) میباشند. ولیكن چون ذكرى از عظمت خدا بنمایند، زبان هایشان شكسته مى‌شود و دل هایشان پاره مى‌گردد و عقل‌هایشان مى‌پرد و ادراكاتشان متحیر و سرگردان میشود، بجهت بزرگداشتى كه از عزّت و عظمت و جلالت او مى‌نمایند.

 و چون از این حال افاقه پیدا كرده و بیرون روند، به سوى خداوند یا اعمال صالحه نموّ دهنده و پاكیزه، بریكدگر سبقت میگیرند.

 پیوسته خود را از ظالمان و ستمگران مى‌شمرند و از خطاكاران به‌شمار مى‌آورند؛ با آنكه از ستم و خطا پاك‌اند، و خود را از مقصّران و كوتاهى كنندگان محسوب مى‌دارند.

 اگر عمل كمى براى خدا انجام دهند، بدان خشنود و راضى نمیگردند؛ و اگر عمل زیادى بجاى آورند، آنرا زیاد نمى‌شمارند؛ و براى خدا در اعمالشان ناز و منّت ندارند. پس ایشان جماعتى میباشند كه هر وقت بر آنان نظرى بیفكنى، در حال همّ و غمّ، و در خوف و ترس، و اضطراب خاطر و نگرانى ضمیرند.

 پس اى گروه بدعت گذار! شما كجا همانند آنان خواهید بود؟! آیا