نور ملکوت قرآن - ج1

 «اى كسانى كه ایمان آورده‌اید؛ ولایت گروهى را كه خداوند بر آنها غضب نموده است، نپذیرید! حقّاً آنان از ورود به آخرت و سراى جاودانى ابدى مأیوس‌اند؛ همانطور كه كافران كه همنشین و مصاحب درون قبرها بوده و در زیر خاك‌ها خفته‌اند، آنها نیز مأیوس‌اند.»

 و از اینها بالاتر و مهم‌تر قرآن مجید، اصولًا این ظلمت‌هاى مادّى را ظلمت نمیداند؛ این موت‌ها و كورى‌ها و كرى‌ها و لالى‌ها را مرگ و نابینائى و ناشنوائى و ناگویائى بحساب نمى‌آورد.

 قرآن میگوید: اصلًا چشم‌ها كور نمى‌شوند؛ آنچه كورى برآن عارض مى‌شود، دل‌ها و قلب‌هائى است كه در سینه‌ها قرار دارد.

 أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِها أَوْ آذانٌ يَسْمَعُونَ بِها فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ.¹

 «پس بنابراین، آیا آنها در روى زمین سیر نمى‌كنند (تا از مشاهده‌ها عبرت گیرند) و براى آنها دل‌هائى باشد كه با آنها تعقّل كنند؟ و یا گوش‌هائى باشد كه با آنها بشنوند؟ زیرا حقّ مطلب از این قرار است كه چشم‌هاى سر ابداً كور نمى‌شوند؛ ولیكن كورى فقط عارض دل‌هائى مى‌شود كه در سینه‌ها قرار دارد.»

 در این آیه به دل‌هائى كه تفكّر نكنند، دل بى روح و بدون ادراك گفته؛ و به گوش‌هائى كه از مواعظ عبرت نگیرند، گوش غیر قابل استماع نام نهاده؛ و در جمله بیان علّت و سبب این مدّعى اینطور استدلال كرده است كه اصولًا كورى براى چشم دل است، براى چشم ذهن و ادراك است؛ نه براى چشم مادّى و طبیعى كه در سر قرار دارد. به كسانى كه این چشم را از دست داده‌اند، كور نباید گفت. كور آنكس است كه چشم باطن و حقیقت بینش كور شده است.