نور ملکوت قرآن - ج1

تدبّر و تفكّرى ننمودند.

 (٤) چون تو را كشتند صدا به تكبیر بلند كردند، در حالیكه بواسطه كشتن تو، حقیقت تكبیر و تهلیل را كشتند.

 كشتن امام كشتن رسول خدا و كشتن قرآن است؛ چون امام قرآن ناطق و زنده است.

 حضرت سجّاد را كه مجسّمه قرآن است به إسارت مى‌برند و در برابرش قرآن مى‌خوانند.

 سید بن طاووس گوید: اسیران و سرهاى شهداء را آوردند تا نزدیك دمشق رسیدند؛ در اینحال‌ امّ کلثوم‌ به شمر كه از جمله آورندگان و كوچ دهندگان بود، نزدیك شد و گفت: من حاجتى به تو دارم!

 شمر گفت: حاجت تو چیست؟!

 أمّ کلثوم‌ گفت: چون ما را داخل شهر كنى، ما را از دروازه‌اى وارد كن كه مردمان به ما كمتر نگاه كنند! و به لشكریان امر كن كه این سرها را از میان محمل ها بیرون برند و ما را از سرها دور بدارند، زیرا كه از شدّت و كثرت نظر مردم به ما در این حالتى كه هستیم، خوار و سرافكنده شدیم!

 شمر از روى عناد و دشمنى و كفرى كه داشت در پاسخ او امر كرد تا سرها را بر نیزه زدند؛ و در میان محمل‌ها پخش كردند و با همین كیفیت اسیران را از میان تماشاچیان عبور داد، تا آنها را به درِ دمشق آورد. و آنها را در روى پلّه‌هائى كه در دَرِ مسجدِ جامع و محلّ نگهدارى و توقّف اسیران بود، نگهداشت.¹

عفو و گذشت حضرت سجّاد علیه السسلام از شیخ شامی که اسان آل محمّد را شتم کرد

 و شیخ صدوق در أمالى از دربانِ ابن زیاد، حدیث مفصّلى روایت مى‌كند، تا مى‌رسد به اینجا كه چون اسیران را بر روى پلّه‌هاى درِ مسجد در محلّ‌