نور ملکوت قرآن - ج1

 همان لحظه گوشى تلفن را برداشتم و به او تلفن كردم، و سلام نمودم و گفتم: منزل تشریف دارید؟! من اینك مى‌خواهم خدمت شما برسم!

 گفت: نَه نَه آقا، من خدمت شما مى‌رسم! الآن مى‌آیم! من گفتم: من آماده بیرون آمدن هستم؛ من مى‌آیم. گفت: من لباس پوشیده‌ام و در دالان منزل هستم؛ من میخواستم خدمت شما برسم.

 خلاصه چند دقیقه‌اى بیشتر بطول نیانجامید كه آمد. در را باز كردم. هر دو همدیگر را در آغوش گرفتیم؛ و هر دو گریستیم. او را به داخل اطاق آوردم؛ زیر كرسى نشست. یك جمله از وقایع ماكان صحبت نشد. فقط من نامه او را به وى تسلیم كردم و گفتم: شما این را بگیرید! نه شما نامه‌اى نوشته‌اید! و نه من نامه‌اى را خوانده‌ام. نامه را گرفت و در بغلش گذارد و قدرى هم گریه كرد، و خداحافظى نمود و رفت.

 شاهد من از ذكر این قضیه و نیز از قضیه سابق، اینست كه: تعلیمات قرآنى، جاودانى و أبدى و در حكم داروئى است كه فوراً شفا مى‌بخشد و مریض را از رنج درد و ألَم بیرون مى‌آورد؛ هر چه انسان از این نوش‌دارو مى‌خورد، سیر نمى‌شود و اشتهایش افزون مى‌شود؛ جانش طراوت مى‌یابد؛ نفْسش ساكن مى‌شود.

 و چون عملًا این دو قضیه در خارج براى خود حقیر واقع شد و شیرینى و حلاوت و شفاى عاجل آنرا چشیدیم و طعم كردیم، خواستم براى مطالعه كنندگان محترم شرح داده باشم؛ و ببینند كه چگونه این دستورات، بهترین آئین است.

 اوّل: خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ.¹