نور ملکوت قرآن - ج1

گونه سختى‌ها و مشكلات، و استماع سخنان ناروا و یاوه گوئى‌هاى بیجا. وظیفه تو انتقام نیست، صبر است. و با حسن أخلاق روبرو شدن و طرف را با اخلاق متقاعد كردن، و به زانو درآوردن، و زشتى‌هاى وى را به خاك نسیان سپردن.

 این آیه عجیب است؛ گوئى معناى تازه‌اى را مى‌رساند و مفاد بدیع بِكرى را در بر دارد. گویا من تا به حال این آیه را نخوانده بودم، و به مفهوم و مفاد آن پى نبرده بودم.

 این از یك طرف، و از طرف دیگر هم این جانب تا بحال به همه مردم با یك چشم مى‌نگریستم؛ با چشم تربیت و تعلیم. و پُست خود را یك مأموریت الهى مى‌دانستم، و شعبه‌اى از شِبهِ نبوّت در محدوده خود و در مكان و محلّ شعاع ارشاد و تبلیغات خود؛ و تا بحال خود را مسؤول و متعهّد امر خداوند مى‌پنداشتم كه همه باید تربیت شوند و همه باید إنذار گردند؛ و همه باید كلمات و نصایح و مواعظ مرا یك گفتار الهى بدانند؛ و در صدد عمل بر طبق آن باشند؛ چه شد كه اینك این مرد خارج شد؟ و از تحت آن مسؤولیت و تعهّد بیرون رفت؟! آیا اگر وى هم خارج نشود و در این جرگه بماند، و همه زشت و زیبا در این مسجد أعمالى را انجام دهند، تا شاید رحمت خدا شامل حال همگان گردد بهتر نیست؟!

 عجبا، اینست بهترین آئین، و نیكوترین طریقه، و عالى‌ترین دستور العمل؛ و رفیع‌ترین حكم انسانى.

 این آیه مانند آب خنك و گوارا، آتش ملتهب درون را فرو نشاند؛ و آز و كینه و طمع و عُجب و خودپسندى و شخصیت طلبى را كه بصورت‌هاى حسّ استقلال طبع و عزّت نفس خود را جا مى‌زنند و براى انسان جلوه باطل دارند، به باد فنا داد. و درست حكم نِشْترى را داشت كه طبیب حاذق بر روى دمل فرو بَرد، و كثافات را شست و شو دهد.