نور ملکوت قرآن - ج1

 این حقیر در مدّت طولانى كه پس از مراجعت از نجف اشرف، تا زمان هجرت به أرض اقدس رضوى علیه السّلام كه بیست و چهار سال طول كشید، در این مسجد ساعى و كوشا بودم كه در حدود قدرت، مسجد را به وضع خداپسندانه، آرام، دور از ریا، و محلّ تفسیر و موعظه و اخلاق و معارف الهیه درآورم؛ و للّه الحمد همینطور هم شد؛ و از مساجد بنام و انگشت‌نمائى بود كه برنامه‌هاى دین به وجه احسن در آنجا عملى مى‌شد.

 معلوم است در این خطّ مشى نیز مخالفانى وجود دارند كه كارشكنى مى‌كنند؛ و البتّه دستگاه حاكمیت جائر به هیچ وجه این خطّ مشى را نمى‌پسندید؛ بلكه خلاف و ضدّ آنرا متوقّع بود؛ و مستقیماً هم كه نمى‌توانست دخالت كند، فلهذا بوسیله همین افرادى كه در هیئت مدیریت مسجد بودند و عنوان محلّى داشتند، مى‌خواست منظور و مطلوب خود را بدست آورد و از این روى پیوسته در كشمكش و گیرودار بودیم.

 گیرودار و كشمكشى كه جانكاه و كوبنده است، فرسوده و خسته مى‌سازد و از پاى در مى‌آورد. بنده در تمام این مراحل خود را در بین سه امر مى‌دیدم:

 اوّل: دست از صدق و حقّ برداشتن و تابع وضع و محیط و خواسته‌هاى آنان شدن، كه این مستلزم فروختن دین به دنیا بود؛ و مبادله و معاوضه واقعیت با امور اعتباریه موهومه.

 دوّم: تعطیل و از كار بركنار رفتن؛ و این مستلزم سپردن مسجد بدست افرادى بود كه طبق رضاى شیطان مى‌خواهند امور دین را اداره كنند.

 سوّم: دندان بر روى جگر نهادن و صبر در مشكلات و تحمّل امور شاقّه بلكه مالایطاق.

 خداوند ما را در این امر سوّم نهاد؛ وللّه الحمد و له الشّكر كه آنچه از ما