نور ملکوت قرآن - ج1
جلد اول مجموعۀ «نور ملکوت قرآن» از آثار ماندگار مرحوم علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که پیرامون جنبۀ «حقانیت و هدایتگری قرآن و جامعیتِ احکام آن» با قلمی روان و بیانی سلیس به رشتۀ تحریر درآمده است. مهمترین مطالب این مجلّد: • قرآن راهنما به بهترین آیینها • شواهدی بر بهترین راهنما بودن قرآن • جاودانگی احکام و معارف قرآن • حیاتی بودن حکم قصاص در قرآن • بررسی نظریه همدوشی زنان با مردان در جامعه • امام معصوم، وجود خارجی قرآن • عینیت نفس ملکوتی امام معصوم با قرآن • احترام به والدین بر اساس معارف قرآن • حرمت تحدید نسل بر اساس معارف قرآن • کیفیت نزول وحی توسط خداوند و ملائکه • معجزات پیامبران ، ناشی از جمعیت نفس آنها • اصالت قرآن بخاطر مبتنی بودن بر فطرت است • علت ذکر داستانها در قرآن، وجود مشابه آن در نفوس همۀ مردم است
مرتب سازی:
نور ملکوت قرآن - ج1
53خداوند این عبرت و تحذیر را مقرّر نموده است1. و خداوند داراى عزّت و استقلال، و داراى حكمت و استحكام است (كه فُتورى و ضعفى در او نیست).
و اگر كسى بعد از ستمى كه نموده، توبه كرده و خود را به صلاح و درستى كشاند، پس خداوند بر او باز مىگردد و توبهاش را قبول مىكند؛ چرا كه خداوند آمرزنده و مهربان است.»
یعنى این عقوبتى كه معین شده است براى عبرت اوست؛ بنابراین اگر دزدى پشیمان شود و از كرده خود توبه كند؛ خداوند مهربان در قیامت پاداشش نمىكند و او را مىآمرزد؛ و خداوند غفور و رحیم است.
شرائط بریدن دست دزد در حکم قطع ید سارق
و أمّا از نقطه نظر خصوصیات و شرائط اجراء این حدّ، باید دانست كه آن، نسبت به هر دزدى و به هر گونه و كیفیتى از دزدى صورت نمىگیرد. بلكه قطع ید سارق در صورتى است كه دوازده شرط در او جمع شده باشد:
أوّل: آنكه دزد باید به سنّ بلوغ رسیده باشد. بنابراین طفل غیر بالغ اگر سرقت كند این گونه از حدّ درباره او اجراء نمىشود؛ بلكه حاكم شرع وى را تعزیر مىكند.
دوّم: آنكه عاقل باشد؛ دیوانه در حال جنون خود اگر سرقت كند حدّى بر او نیست.
سوّم: آنكه از روى اختیار باشد. اگر كسى را مجبور به دزدى كنند، حكم قطع ید بر او نیست.
- و در اين کلمه، خوب فائده حدّ سارق که بريدن دست اوست، نشان داده شدهاست. زيرا بلفظ نَکلًا مِنَ اللهِ آورده است. و نَکال اسم است براى چيزى که عبرت براى غير قرار داده مىشود. از مادّه نَکلَ يَنْکلُنُکولًا بِفلانٍ از باب نَصَرَ يَنْصُرُ، يعنى صنَع بِه صَنيعًا يُحذِّرُ غَيرَهُ إذا رَءَاهُ.