نور ملکوت قرآن - ج1

پلیدى بر پلیدى قبلى آنها مى‌گردد، و آنها در حال كفر از دنیا مى‌روند و مى‌میرند.»

 قرآن همچون خورشید تابان و درخشنده‌اى است كه چون طالع شود و نور و حرارت آن در فضا منتشر گردد و به زمین برسد، هر موجودى از نور و حرارت آن بارگیرى كرده و ذات و طینت خود را تقویت مى‌نماید. در شب تار كه خورشید رخت از نیمكره بربسته و خود را در زیر افق پنهان نموده است؛ نه گل بوى خود را منتشر مى‌كند و نه نجاسات و قاذورات متعفّن بوى خبیث و كریه خود را بروز مى‌دهد.

 ولى وقتى كه خورشید طلوع نمود و نور و حرارتش به گلها رسید، غنچه‌ها در گلستان باز مى‌شوند و رائحه عِطر آگین آنها هوا را معطّر مى‌نماید و نسیم خوشبوى گلستان مشام جان را زنده مى‌سازد. واز طرف دیگر در مزبله، نجاسات نیز بوى خود را ظاهر مى‌كنند و فضاى لجن‌آلود باتلاق‌ها و مزابل نیز مملوّ از بوى تند و عفِن آنها مى‌گردد.

 گناه بر خورشید نیست؛ چون لازمه آن درخشندگى و تابندگى است؛ لازمه‌اش و اثرش و خاصیتش إشراق و دادن گرما و حرارت است؛ گناه از نفس خبیث این موجودات است كه موادّ متعفّنه را در خود ذخیره نموده‌اند. اگر خورشید نتابیده بود و حرارت نرسیده بود، هیچ موجودى اثر نداشت؛ و همه در رتبه واحده بودند؛ گل امتیازى بر قاذورات نداشت و گلشن از گُلخَن شناخته نمى‌شد.

 باران پربار بهارى از آسمان فرو مى‌ریزد و هر تخمى را در زمین سبز مى‌كند؛ تخم میوه‌هاى شیرین و تخم حنظل تلخ. در طبع باران، انتخاب زشتى و بدى و تلخى و بدبوئى در گیاه‌ها و گل‌ها و میوه‌ها و دانه‌ها نیست، او رحمت خود را یكسره بر زمین پهناور خداوندى بطور مساوى مى‌ریزد؛ یكجا گل مى‌روید