نور ملکوت قرآن - ج1

یعنى از ظاهر دنیا تجاوز نمى‌نمایند و عیش و لذّت را در چهارچوبه دیوار تنگ و دخمه تاریك هوى و مادّه محصور كرده‌اند، پیوسته در نزول و هبوط.

 يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ.¹

 «ایشان از زندگى پست و دَنىِّ حیوانى، فقط ظاهرى را مى‌دانند و از آخرت غافل مى‌باشند.»

 ایشان دائماً صفات مثبته خود را از دست داده و سرمایه‌هاى خدادادى عمر و حیات و عقل و قدرت را با لذّات متغیر تعویض مى‌نمایند؛ و پیوسته در دركاتِ نفس و نار جهنّم و عذاب جحیم نزول دارند.

 چه حجابى از این سخت‌تر؟! و چه سدّى از این محكمتر است؟!

 آنها از كلمه‌ الله أکبر و از عبارت‌ لا إله إلّاالله‌ مى‌ترسند و فرار مى‌كنند.

 زیرا دوست ندارند كه پیغمبر، خداوند را به وحدانیت معرفى نماید. هر گاه در قرآن نامى از توحید برده مى‌شود، و خداوند را در ذات و در صفت و در فعل، یگانه معرّفى مى‌كند، و او را خداى فرمان و امر و نهى و اطاعت به شمار مى‌آورد، آنها پشت نموده و پا به فرار مى‌گذارند؛ و از این كلمات حقّه نفرت مى‌ورزند.

 و علّت آنست كه ایشان براى خود خدایانى ترتیب داده؛ پدر، مادر، شریك، رفیق، زن، فرزند، حاكم، محكوم، راعى، رعیت، سرمایه، تجارت، زراعت و حرفه و صنعت و و و همه خدایان و ارباب آنها هستند؛ ایشان چگونه مى‌توانند دست از این خدایان شسته و آنها را در خاك نسیان سپرده و دل به خداوند واحد قهّار دهند؟! و از خواهش‌هاى نفسانى و آرزوهاى غیر مشروع و آمال بنیاد برانداز و ریشه‌كن كننده بشریت دست بردارند، و براساس عدل و