نور ملکوت قرآن - ج1

 در این حال من به شما گفتم: این امر پیش‌آمدى است كه ظاهرش ایمان است ولى باطنش دشمنى و عداوت است. اوّلش رحمت است، و آخرش ندامت و پشیمانى و حسرت است.

 شما اینك در كار خود پابرجا و استوار باشید! و راه و روش خود را از دست مدهید! و براى پیشروى و پیروزى بر دشمنان در جهادتان، دندان‌هاى خود را سخت بر روى هم بفشرید؛ و به فریاد یاوه یاوه‌سرائى گوش فرا مدهید كه به یاوه دهن بگشاید و چون حیوانى بانگ زند (معاویه و عمرو عاص) كه اگر به دعوت و گفتارش اعتنا شود و اجابت گردد، گمراه مى‌نماید؛ و اگر اعتنا نشود و ترك شود، خوار و بى‌مقدار مى‌شود؛ و به تحقیق كه این أمر حكمیت انجام شد و من دیدم كه شما آن را بدین كیفیت در آوردید.

 سوگند به خدا اگر من دعوت به حَكمَین را اجابت نكنم و إبا و امتناع نمایم، امر واجبى بر من نبوده است كه اجابت آن بر عمل لازم باشد؛ و خداوند گناه ترك آنرا بر من تحمیل نكرده است.

 و سوگند به خدا اگر من در حُكم حَكمیت وارد شوم، من البتّه شخص ذیحقّ و داراى واقعیتى هستم كه باید مردم از من پیروى كنند. (و مُحقّى مى‌باشم در مقابل مبطلى، كه طرف مقابل من پسر أبوسفیان است).

 و حقّاً كتاب خدا با من است؛ و با وجود من معیت دارد؛ و از وقتى كه با آن یار و مصاحب و همنشین شده‌ام، هیچگاه جدائى و مفارقتى حاصل نشده است.»

 در اینجا مى‌بینیم كه: آن حضرت خود را با كتاب خدا مى‌داند؛ و در هیچ مرحله‌اى از مراحل نفسانى، خود را جدا و مفارق نمى‌داند. و حقیقت و لُبّ این گفتار، إحاطه نفسانى اوست بر كتاب الهى.

 و در آیه مورد بحث: قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ‌* يَهْدِي بِهِ اللَّهُ‌