نور ملکوت قرآن - ج1

مَرْجُوًّا فَوْقَ مَا یرْجُونَ؛ وَ لَامَخُوفًا فَوْقَ مَا یخَافُونَ.¹

 «أولیاء خدا آن كسانى مى‌باشند كه نظر به باطن و حقیقت دنیا دارند، در وقتى كه مردم نظر به ظاهر و امور اعتباریه و همیه دنیا مى‌كنند. و به امور اخروى و اصیل دنیا مى‌پردازند، در وقتى مردم به امور زودرس و فورى و لذّات موهومه زودگذر، مشغول مى‌شوند.

 بنابراین (در تمام جهات كارشان در جهت متضاّد با مردم دنیاست) آنها در دنیا از دنیا مى‌میرانند آنچه را كه از آن مى‌ترسند كه آنها را بمیراند. و رها مى‌كنند و وامى‌گذارند از دنیا آنچه را كه مى‌دانند به زودى آنها را رها مى‌كند و وامى‌گذارد؛ و مى‌بینند كه زیاده روى و كثرت طلبى غیرشان در امور دنیا، كمى و نقصان است. و نیز رسیدن غیرشان به امور دنیوى و أخذ و بطش و نیل و وصولشان، فوت امور معنوى و از دست دادن و هَدَر رفتن سرمایه‌هاى خدادادى و نابود شدن كانون سعادت در حیطه وجودى است.

 أولیاء خدا دشمن مى‌باشند با چیزهائى كه مردم با آن آشتى و مسالمت نموده‌اند؛ و دوست و سِلم و سلامت مى‌باشند با چیزهائى كه مردم با آن دشمنى مى‌وزرند.

 به واسطه آنهاست كه كتاب الهى دانسته مى‌شود؛ و به واسطه كتاب الهى است كه آنها دانسته مى‌شوند و شناخته مى‌گردند؛ و به واسطه آنهاست كه كتاب خدا بر پا مى‌شود و راست و استوار مى‌گردد؛ و به واسطه كتاب خداست كه آنها بر پا مى‌شوند و راست و استوار مى‌گردند. ایشان بالاتر از أَمَدِ امید و در ازاى رجاء خود، امیدوار كننده‌اى را نمى‌بینند، و بالاتر از آنچه از آن مى‌ترسند چیز ترسناك و مخوفى را ادارك نمى‌كنند.»