نور ملکوت قرآن - ج1

 در اینجا مراد از نداشتن زبان همان طور كه خود حضرت شرح مى‌دهد، آنست كه فقط خطوطى است مسطور كه در میان دو جلد مستور است؛ و باید كسى باشد كه آنرا شرح دهد و مفاد و محتواى آن را بشناسد.

 همچنان‌كه فرمود: ذَلِک الْقُرءَانُ فَاسْتَنطِقُوهُ وَ لَنْ‌ینطِقَ وَلَکنْ أُخبِرُکمْ عَنْهُ.¹

 «اینست آن قرآن! پس او را به سخن درآورید! و او نمى‌تواند سخن بگوید؛ ولیكن من از او خبر مى‌دهم.»

قرآن مسطور و قرآن ناطق، و انسان کامل عارف به قرآن

 و از محصّل از آنچه ذكر شد به دست آمد كه قرآنى را كه مى‌خوانند و یا مى‌نویسند، فقط صدائى است كه از حنجره بیرون مى‌آید؛ و مركّبى است كه در روى صفحه پخش مى‌شود. امّا حقیقت قرآن، همان انسانى است كه در سلسله صعود سلوك طریق الهى به جائى رسیده است كه قرآن را از محلّ نزولش أخذ كرده و بر اسرار و حقائق و معارف و احكام و قصص آن واقف، بلكه هیمنه و سیطره داشته باشد.

 و این مقامى است عظیم؛ و مرتبه‌ایست عالى و رفیع كه دست احدى بدان ذِروه بلند نرسد، مگر صاحبان مقام ولایت كلّیه الهیه جعلَنا اللهُ فِداهم؛ و رَزَقنا مِن بُحورِ علومِهم آمین به محمّد و آله الطّاهرین.

 و این امام مبین، و كتاب مبین، حاوى كتاب تكوین است كه در لوح محفوظ است.

 بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ* فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ.² «بلكه آن قرآن با مجد و عظمتى است كه در لوح محفوظ نگهدارى مى‌شود.»

 شیخ محمود شبسترى، این كتاب تكوین را كه به دست حضرت حقّ‌