نور ملکوت قرآن - ج1

آیات خود از آن عالم حكایت مى‌نماید، همچنان كه از آن به اعتبار تحقّق وجود نفسانى آن تعبیر به‌ إمام مُبین‌ فرموده است.

 إِنَّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتى‌ وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ أَحْصَيْناهُ فِي إِمامٍ مُبِينٍ.¹

 «به درستى كه حقّا ما مردگان را زنده مى‌كنیم؛ و آنچه آنها از دنیا پیش فرستاده‌اند مى‌نویسیم و ثبت مى‌نمائیم؛ و تمام آثار و ملحقات اعمال ایشان را نیز ثبت مى‌كنیم؛ و هرچیز را ما در إمام مُبین‌ به شمارش و عدد معین إحصاء نموده و برشمرده‌ایم.»

 مراد از إمام مبین‌ حقیقت نفْس ملكوتى مقام ولایت است كه همه چیز در آن إحصاء شده است.

 بنابراین قرآن كریم وجود لفظى و كتبى آن است؛ و كتاب مبین وجود عینى و خارجى آن؛ و امام مبین وجود نفسانى كه احاطه دارد و تمام موجودات را فرا گرفته و بر همه علم و سیطره وجودى و حیاتى دارد.

 از شیخ طوسى در كتاب «مصابیح الأنوار» از أَبوذرِّ غِفارى‌ روایت است كه گفت:

 کنْتُ سَآئِرًا فِى أَغْرَاضِ أَمِیرِالمُؤْمِنِینَ عَلَیهِ السَّلَامُ إذْ مَرَرْنَا بِوَادٍ وَ نَمْلَةٍ کالسَّیلِ سَارٍ. فَذَهَلْتُ مِمَّا رَأَیتُ؛ فَقُلْتُ: اللَهُ اکبَرُ جَلَّ مُحْصِیهِ!

 فَقَالَ أَمِیرُالمُؤْمِنِینَ عَلَیهِ السَّلَامُ: لَاتَقُلْ ذَلِک یا أَبَاذَرٍّ! وَلَکنْ قُلْ: جَلَّ بَارِیهِ؛ فَوَالَّذِى صَوَّرَک إنِّى احْصِى عَدَدَهُمْ وَ أَعْلَمُ الذَّکرَ مِنْهُمْ وَ الأُنْثَى بِإِذْنِ اللَهِ عَزَّوَجَلَّ.²