نور ملکوت قرآن - ج1

بَینَکمْ.¹

 «خداوند پیغمبر را فرستاد در وقتى كه بین آمدن پیامبران فاصله افتاده بود؛ و خواب سنگین امّت‌ها و غفلت آنها به طول انجامیده بود؛ و احكام الهیه مرسله توسّط پیامبران كه محكم و استوار بود، به واسطه شكستن مردمان در اثر مخالفت‌ها و معصیت‌ها به شكست وپارگى مبدّل گردیده بود. در این هنگام پیغمبر به نزد مردم آمد؛ یكى با تصدیق و گواهى به صحّت آنچه در برابر او بود؛ از شهادت به صدق أنبیاء مرسل و حضرت موسى و عیسى بن مریم و كتاب تورات و انجیل، و دیگر با نورى كه مورد اقتداى همه مردم است.

 و آن نور قرآن است؛ پس شما قرآن را به زبان آورید، و به سخن وادارید، و از او بپرسید؛ امّا او هیچگاه سخن نخواهد گفت و گفتارى نخواهد داشت؛ ولیكن من شما را از احوال او با خبر و مطّلع مى‌كنم.

 آگاه باشید كه علوم آینده و گفتار از گذشته، و دواى دردهاى شما، و انتظام امور شما، در قرآن موجود است.»

 این بحثى بود درباره نور، و معناى آن، و نورانیت قرآن كریم، كه از آیات و نهج البلاغه ایراد شد.

معنای کتاب مبین و امام مبین، و مرور أبوذر به وادی مورچگان

 امّا صفت دوّم‌ كه قرآن مجید، در آیه مورد بحث، خود را بدان توصیف كرده است، كلمه‌ كِتابٌ مُبِينٌ‌ است. یعنى كتاب واضح و آشكارا. چون مادّه‌ أبَانَ یبِینُ إبَانَةً هم متعدّى استعمال مى‌شود؛ مثل‌ أبَانَ الشَّى‌ءَ یعنى آن چیز را آشكار نمود؛ و هم لازم مثل‌ أَبَانَ الشَّى‌ءُ یعنى آن چیز واضح و آشكار شد. و بنابراین‌ مُبِین‌ كه اسم فاعل است؛ چون صفت كتاب آمده، و مفعول نگرفته است، معناى لازم مى‌دهد. كِتابٌ مُبِينٌ‌، كتاب هویدا و ظاهر و آشكار است.