نور ملکوت قرآن - ج1

صراط مستقیم.

 و ما به حول الله و قوّته، به قدر گنجایش ظرفیت فكر خودمان در این دو صفت و در این سه اثر گفتگو داریم.

نور در مقابل ظلمت مانند علم در مقابل جهل، و بینائی در برابر کوری است

 امّا قرآن‌ نور است به جهت آنكه آیات آن، از عالم نور آمده و در تشخیص مرض‌هاى بشر و كیفیت علاج آنها أبداً وانمانده است. در تكامل افراد بشر آنچه را كه مى‌گوید و شرح مى‌دهد، همه علم و بصیرت است و وصول به نتیجه و هدف. نه جهل و درماندگى و وصول احتمالى. بلكه صد در صد ایصال حتمى و یقینى است.

 نور در لغت به چیزى مى‌گویند كه خودش در ذات خود آشكارا باشد، و موجودات دیگرى نیز از اثر او در پرتو شعاع تابش او آشكارا شوند؛ الظَّاهِرُ فى نفسِهِ والمُظْهِرُ لِغَیرِهِ.

 مثلًا خورشید نور است؛ چون خودش ظاهر است؛ و اشیائى را نیز به إشراق و درخشش خود ظاهر مى‌كند. خورشید نیازى به ظاهر كننده و آشكار نماینده‌اى ندارد تا او را روشن كند و با آن قابل پیدائى و ظهور و جلوه گردد.

 خورشید خودش روشن است؛ و جلوه و نور و إشراق دارد. هرجا برود، نور و اشراق را با خود مى‌برد. و با آن نور و إشراق، موجوداتى كه در شعاع تابش آن واقع مى‌شود، نور مى‌دهد و روشن مى‌كند.

 امّا غیر خورشید؛ چون ماه و ستارگان و زمین و موجودات واقع در روى زمین، همچون بیابان‌ها و كوه‌ها و اقیانوس‌ها با محتویاتشان، همه و همه ظلمانى و تاریك مى‌باشند. و اگر میلیون‌ها سال هم بگذرد و نور خورشید بدانها نرسد در ظلمت و تاریكى محض فرو رفته و أبداً جلوه و ظهورى ندارند.

 انسان در پرتو نور، همه چیز را مى‌بیند؛ و هیچ موجودى براى وى پنهان نیست. و براى دیدن نور، احتیاج به نشان دهنده این نور ندارد؛ خود نور مُعرّفِ‌