نور ملکوت قرآن - ج1

اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ.¹

 «آگاه باش! كه به یاد خدا، دل‌ها آرامش مى‌پذیرد!»

 این اوّلین چیزى بود كه قرآن، پیروان راه رضوان خدا را بدان رهبرى مى‌نمود.

ظلمات، ناشی از شرک و دوئیّت است؛ و نور توحید واحد است

 و امّا دوّمین چیزى که آیه مورد بحث در صدد اثبات و الزام آنست‌، اخراج از ظلمات نفس أمّاره و تاریكیهاى درون است كه با اذن خدا به سوى عالم نور و وحدت، و تجرّد و بساطت، رهبرى مى‌نماید: وَ يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ‌. «قرآن پیروان رضوان خدا را از تاریكى‌ها با إذن خدا به عالم نور وارد مى‌كند.»

 باید دانست كه جمیع اعمال حسنه و اخلاق حمیده و صفات پسندیده و ملكات محموده و عقائد مطهّره، همگى نور هستند. و در مقابل آنها جمیع اعمال سیئه و اخلاق نكوهیده و صفات مذمومه و ملكات قبیحه و عقائد فاسده، همگى تاریكى و ظلمتند. و بنابراین قرآن كریم، مؤمنین را از تمام این وادى‌هاى خطرناك و ظلمانى و صعب العبورى كه از هر جانب ظلمت آنها را فرا گرفته است، به سوى عالى‌ترین مقامات و درجات و مكان‌هاى متّسع و فراخ و منبسط و پر نورى كه از هر جانب بر آن نور مى‌پاشد، حركت میدهد و داخل مى‌سازد.

 یعنى به واسطه عمل به قرآن و مداومت بر آن، رفته رفته صفات ناپسندیده، جاى خود را به صفات پسندیده میدهند. و كسى كه به قرآن عمل كند و بناى كار خود را قرآن بگذارد و الگو و اسوه و برنامه حقیقى عملى و علمى‌