نور ملکوت قرآن - ج1

است و منفعت مادّى تراوش مى‌كند، براى آنها در اجتماع منزلتى قائل‌اند، ولى همین كه از كار افتادند و مریض شدند و یا در اثر ضعف پیرى و فتور و سستى ناشى از كهولت و دوران شیخوخت نتوانستند بهره‌اى بدهند و نتوانستند خود به خود كارهاى شخصى خود را انجام دهند، در اینجا در جامعه، و در نزد قانون، و در نزد عرف و مردم قیمتى ندارند؛ و به طور كلّى فاقد الاعتبار و مسلوب المقدار مى‌شوند.

 فرزندان با بیمارستان خاصّى زد و بند نموده و چشمان و كلّیه آنها را پیش فروش نموده‌اند، تا در حال جان كندن چشمها را با كارد و چاقو بیرون كشند و شكمش را دریده و كلیه و قلب را بیرون آورند، و بدن مُثله شده و پاره شده او را حكومت وقت و نه خود آنها دفن كنند.

 پدر و مادر تا جوان هستند و قابل دوشیدن، از آنها مى‌دوشند؛ و چون پیر و افتاده شدند، عضو زائد و سربار مجتمع محسوب مى‌شوند. در این حال خواهى نخواهى؛ طَوعاً أو كَرْهاً آنها را به محلّ خاصّى دور از اجتماع كه حكم زندانى وسیع و یا بیمارستان أبدى را دارد، در میان شهر و گورستان كه به نام‌ پانسیون بزرگسالان و یا آسایشگاه پیرسالان و سالمندان‌ نام نهاده‌اند، مى‌برند. نه انسى و نه أنیسى، نه یارى و نه دیارى، تنها و تنها باید بمانند تا بمیرند.

 آخر این پدر و مادر عمرى را براى فرزند خود تباه كرده و هستى و دارائى و حیات خود را درباره او مصرف كرده‌اند؛ ولى اینك كه پیر شده‌اند و قدرت بر