نور ملکوت قرآن - ج1

مى‌دهد.»

 در این آیات یك راه سلام را نشان مى‌دهد، و آن احترام و إكرام به پدر و مادر است؛ آنهم در سنّ كهولت؛ و از آن بالاتر در سنّ هَرَم كه فرتوتى و بى‌توانى در اثر ضعف پیرى و تسلّط لشكر مرگ تدریجى، بر اندام و پیكره آنها حمله‌ور شده و در نتیجه خسته شدن و عدم تحملّشان در ناملایمات، و در اثر آن احیاناً سخن درشت و ناروائى را از روى بى‌صبرى و ناشكیبى پرتاب كردن، آنها را بى‌اختیار و یا لااقلّ كم اراده نموده است.

 در اینجا قرآن دستور مى‌دهد فرزند باید با نهایت ادب و احترام با آنها رفتار كند، و در سعى حوائج آنها مَساعى جمیله خود را به كار بندد و بال‌هاى فروتنى و خضوع خود را آنهم نه از روى اجبار و اكراه و نه از روى مصلحت اندیشى و محافظه‌كارى، بلكه از روى محض صدق و عین رحمت و رأفت براى آنها پائین آورد، و علاوه بر تحمّل مشاقّ و ناملایماتى كه از ناحیه آنها مى‌رسد، باید درباره ایشان دعا كند و از خداوند طلب رحمت بر آنها بنماید.

 ما در اینجا مى‌بنیم كه عالى‌ترین دستور و وظیفه‌اى را كه در عین حال توأم با مجاهده و ریاضت نفسانى است درباره آنها؛ جزو تكالیف عملى انسان قرار داده است.

 انسان به واسطه تحمّل مشاقّ آنها، از هواى نفس پاك مى‌شود، و در اثر صبر بر ناملایمات، اجر جزیل مى‌یابد و سعه روحى پیدا مى‌كند و پدر و مادرش از وى خشنود و راضى بوده، درباره او دعاى خیر مى‌كنند. و این اجتماع منزلى مركّب از فرزندان و پدر و مادر، یك كانون محبّت و صمیمیت مى‌گردد. فرزند در خدمت آنهاست، و آنها دوستدار و دعاگوى فرزند؛ تا رفته رفته عمر آنان به سرآید و با إعزاز و احترام و دعا و طلب غفران آنها را به خاك بسپارند؛ و چند صباحى دیگر زیست نموده تا خودشان پدر و مادر شوند و پیر و فرتوت گردند؛