انوار الملکوت ج2
جلد دوم از مجموعۀ «انوار ملکوت» اثر ارزشمند حضرت علّامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که مشتمل بر مباحث «نور ملکوت قرآن» و «نور ملکوت دعا» میباشد که با بیانی شیوا به آدابِ اعمال مذکور با توجه به جنبۀ ملکوتیِ آنها، در حدّ ظرفیت مخاطب پرداختهاند. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیات مربوط به خصوصیات قرآن • کیفیت نزول دفعی و تدریجی قرآن • قرآن مردم را به عالم وحدت و تجرّد میخواند • قرآن، کتاب حقیقت، موعظۀ الهی و شفای دردهای پنهان و متراکم در سینهها • انسان با قرآن غنی و بدون آن فقیر است • برای رسیدن به حقیقت قرآن باید به حقیقت طهارت رسید • اهل دنیا خواهان سازگاری قرآن با هوای نفساند • عدم تحریف قرآن • امام و قرآن قابل تفکیک نیست • تفسیر و تأویل صراط مستقیم به امیرالمؤمنین علیهالسلام • احکام قرآن جاودانی است • آیات قرآن کلی است و همه چیز در آن است • فضیلت و کیفیت قرائت قرآن • دعا روح عبادت و عبادت روح دین است • علل عدم استجابت دعا • در همۀ حالات سختی و آسانی باید به خدا متوسل شد • دعا برای بنده، حال انقطاع به سوی خدا میآورد • علت تبدیل بلاء و قضای الهی بوسیلۀ دعا • شرح مبسوطی از آداب و شرایط دعا نمودن در ضمن 25 شرط
مرتب سازی:
انوار الملکوت ج2
57و لذا کسی که به قرآن متّکی باشد عزیز است و غیر او ذلیل. کسی که به قرآن دل بسته باشد در ایمنی است و غیر او در خوف.
از کلینی است با إسناد خود از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام:
کانَ فی وَصِیَّةِ أمِیرِالمُؤمِنِینَ [عَلَیه السّلامُ] لأصحابِهِ: اعلَمُوا أنَّ القُرآنَ هُدَی النَّهارِ و نُورُ اللَّیلِ المُظلِمِ عَلَی ما کانَ مِن جَهدٍ و فاقَةٍ.1
و ایضاً کلینی با إسناد خود حدیث میکند از زُهْرِی:
قالَ سَمِعتُ عَلِیَّ بنَ الحُسَینِ عَلَیهما السّلامُ یَقُولُ: آیاتُ القُرآنِ خَزائِنُ العِلمِ، فَکُلَّما فَتَحتَ خِزانَةً یَنبَغِی لَکَ أن تَنظُرَ ما فِیها.2
و ایضاً مرحوم کلینی روایت میکند از سفیان بن عیینه از زُهْرِی قال:
قالَ عَلِیُّ بنُ الحُسَینِ عَلَیهما السّلامُ: لَو ماتَ مَن بَینَ المَشرِقِ و المَغرِبِ لَما
- الکافی، ج ٢، ص ٦٠٠: [از جمله وصیّتهای أمیرالمؤمنین علیه السّلام به اصحاب خود این بود که میگفت: بدانید قرآن چراغ هدایت است در روز، که هر عملی را که انجام میدهید، آن برنامۀ کار و راهگشا و اسوه برای کار شماست! و نور شب تاریک و پر ظلمت است که همین که همه در خواب رفتند، شما با تلاوت آن گاه و بیگاه، در نمازهای شب با خواندن سورههای بزرگ و آیات عجیب؛ در عالمی از نور و صفا و سرور و تجرّد و بساطت وارد میشوید. و با خواندن هر آیهای به باغی جداگانه ورود مینمائید، و عقبۀ تاریک و کریوۀ ظلمانی را با نورافکن و پروژکتور آنچنان ضیاء و قدرتی نورانی میبخشید که چشمها را خیره کند و این شب تاریک سپری شود. و تا طلوع صبح و سپیدۀ فجر صادق که شعاع نور خورشید از پشت افق، طلیعۀ ورود شمس را نوید دهد، شما ابداً در تاریکی نبودهاید، و اصلاً احساس ظلمت را نکردهاید؛ گرچه در نهایت فقر و مشکلات مادّی و زندگانی طبیعی بوده باشید! ولی معذلک درون شما روشن است، و باطن شما و ذهن شما به انوار آیات قرآن منوّر است!]
- الکافی، ج ٢، ص ٦٠٩: [شنیدم از حضرت علیّ بن الحسین علیه السّلام که میگفت: آیات قرآن، خزینهها و گنجینههای دانشاند؛ بنابراین هر گاه خزینهای را بگشائی، سزاوار است که به آن چه در درون آن است نظر کنی!]