انوار الملکوت ج2
جلد دوم از مجموعۀ «انوار ملکوت» اثر ارزشمند حضرت علّامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که مشتمل بر مباحث «نور ملکوت قرآن» و «نور ملکوت دعا» میباشد که با بیانی شیوا به آدابِ اعمال مذکور با توجه به جنبۀ ملکوتیِ آنها، در حدّ ظرفیت مخاطب پرداختهاند. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیات مربوط به خصوصیات قرآن • کیفیت نزول دفعی و تدریجی قرآن • قرآن مردم را به عالم وحدت و تجرّد میخواند • قرآن، کتاب حقیقت، موعظۀ الهی و شفای دردهای پنهان و متراکم در سینهها • انسان با قرآن غنی و بدون آن فقیر است • برای رسیدن به حقیقت قرآن باید به حقیقت طهارت رسید • اهل دنیا خواهان سازگاری قرآن با هوای نفساند • عدم تحریف قرآن • امام و قرآن قابل تفکیک نیست • تفسیر و تأویل صراط مستقیم به امیرالمؤمنین علیهالسلام • احکام قرآن جاودانی است • آیات قرآن کلی است و همه چیز در آن است • فضیلت و کیفیت قرائت قرآن • دعا روح عبادت و عبادت روح دین است • علل عدم استجابت دعا • در همۀ حالات سختی و آسانی باید به خدا متوسل شد • دعا برای بنده، حال انقطاع به سوی خدا میآورد • علت تبدیل بلاء و قضای الهی بوسیلۀ دعا • شرح مبسوطی از آداب و شرایط دعا نمودن در ضمن 25 شرط
مرتب سازی:
انوار الملکوت ج2
273سُبحانَهُ یَقُولُ: ﴿وَمَن يَتَّقِ ٱللَهَ يَجۡعَل لَّهُۥ مَخۡرَجٗا * وَيَرۡزُقۡهُ مِنۡ حَيۡثُ لَا يَحۡتَسِبُ وَمَن يَتَوَكَّلۡ عَلَى ٱللَهِ فَهُوَ حَسۡبُهُۥٓ﴾.1و2
اگر انسان با توجّه تامّ دعا کند و جدّاً از صمیم قلب از خدا بخواهد محالست که حاجت او برآورده نگردد.
در کافی با إسناد خود از هشام بن الحکم از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام روایت میکند، قال:
لَمّا اسْتَسقَی رَسولُ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیهِ و آلِهِ و سَقَی النّاسُ حَتَّی قالوا: إنَّهُ الغَرَقُ ـ و قالَ رَسولُ اللهُ صَلَّی اللهُ عَلَیه و آلِهِ بِیَدِهِ و رَدَّها: اللهُمَّ حَوالِینا و لا عَلَینا! قالَ: فَتَفَرَّقَ السَّحابُ ـ فَقالوا: یا رَسولَ اللهِ! اسْتَسقَیتَ لَنا فَلَم نَسْقِ ثُمَّ اسْتَسقَیتَ لَنا فَسَقَینا؟ قالَ: دَعَوتُ و لَیسَ لی فی ذلِکَ نِیَّةٌ، ثُمَّ دَعَوتُ و لی فی ذلِکَ نِیَّةٌ.3
- سوره الطّلاق (٦٥) ذیل آیه ٢ و صدر آیه ٣.
- إرشاد القلوب، دیلمی، ج ١، ص ١٤٨: [أمیرالمؤمنین علیه السّلام میفرمایند:
هیچگاه خداوند درب دعا را برای مردم نمیگشاید درحالیکه بر خود درب اجابت و برآورده شدن حاجات را ببندد زیرا خود در قرآن میفرماید: ﴿ٱدۡعُونِيٓ أَسۡتَجِبۡ لَكُمۡ﴾. وهیچگاه درب توبه را بروی بندگان باز نمیکند درحالیکه درب آمرزش را بر خود ببندد، زیرا در قرآن وارد است: (اوست که توبه را از بندگانش میپذیرد و از گناهان چشم پوشی مینماید)، وهیچگاه خداوند درب شکر را برای بندگان باز نمیکند و درب زیاده و افزونی در نعمتها را بر خود ببندد زیرا میگوید: (اگر شکر بجای آورید من نیز بر نعمت میافزایم) و هیچگاه خداوند درب توکّل را برای بندگانش نمیگشاید ولی بر این توکّل گشایش و فتح بابی قرار ندهد زیرا در قرآن وارد است: (کسی که بر خدا توکّل کند خداوند برای او گشایش و آرامش پدید آورد و بدون انتظار و توقع روزی میرساند و کسی که بر خدا توکّل کند او را کفالت نموده و بینیاز خواهد کرد. مترجم] - الکافی، ج ٢، ص ٤٧٤: [امام صادق علیه السّلام میفرمایند: زمانی اتّفاق افتاد که خشک سالی شد و باران نیامد رسول خدا نماز استسقاء بجای آوردند در این هنگام ابری ظاهر شد و آنقدر باران بارید که مردم گمان کردند آب آنان را غرق خواهد کرد. رسول خدا با دست به ابر اشاره کردند و فرمودند: دیگر به اطراف ما ببار و ما را کفایت است، در این وقت ابرها به کناری رفتند و متفرّق شدند. اصحاب عرض کردند: چه شد که در نماز باران دفعۀ اوّل باران نیامد ولی در دفعۀ دوّم آمد؟ فرمودند: در دفعۀ اوّل نیّت نداشتم ولی در این دفعه با نیّت به نماز آمدم. مترجم]