انوار الملکوت ج2

 اُویس قرن یکی از زهّاد ثمانیه است که شبی را به رکوع و شبی را به سجده می‌گذرانید. آنقدر تابش نور حقیقت در دل او اثر گذارده بود که با آنکه خدمت رسول الله نرسیده بود چنان اتّصال باطنی داشت که وقتی که دندان پیامبر در اُحد شکست، دندان او در وطن خود شکست.

در احوال اُویس قرنی رضوان الله تعالی علیه

 از رسول الله صلّی الله علیه و آله روایت است که:

أنَّهُ کانَ یَقولُ: تَفُوحُ رَوائِحُ الجَنَّةِ مِن قِبَلِ قَرَنٍ. وا شَوقاهْ! إلَیکَ یا اُوَیسُ القَرَنِیُّ!¹ ألا و مَن لَقِیَهُ فَلیُقرِئهُ مِنِّی السّلامَ! فَقِیلَ: یا رَسُولَ اللهِ! و مَن اُوَیسٌ القَرَنِیُّ؟ قالَ صلّی الله علیه و آله: إن غابَ عَنکُم لَم تَفتَقِدُوهُ، و إن ظَهَرَ لَکُم لَم تَکتَرِثُوا؛² بِهِ یَدخُلُ الجَنَّةَ فی شَفاعَتِهِ مِثلُ رَبِیعَةَ و مُضَرَ، یُؤمِنُ بِی و لا یَرانِی، و یُقتَلُ بَینَ یَدَیْ خَلِیفَتِی أمِیرِالمُؤمِنِینَ عَلِیِّ بنِ أبِی‌طالِبٍ علیه السّلام فی صِفِّینَ.³

  شغلش⁴ شترچرانی بود و ارتزاقش از آن بود. مادری داشت که بسیار به او علاقه‌مند بود. از مادر اجازه خواست که رخصتش دهد تا به خدمت رسول الله برسد. مادر نیم روز به او اجازه داد که در مدینه خدمت پیغمبر برسد و زیاده توقّف نکند، و اگر پیغمبر در مدینه نبود مراجعت نماید. اویس بسوی مدینه آمد و از رسول الله تفحّص کرد، گفتند پیغمبر در مدینه نیست. یکی دو ساعت توقّف نموده روی اطاعت امر مادر مراجعت کرد. چون حضرت به مدینه مراجعت کردند، فرمود: این نور کیست که در این خانه می‌نگرم؟! گفتند: شتربانی که اُویس نام داشت آمد و باز شتافت. حضرت فرمودند: در خانۀ ما نور خود را به هدیه گذاشت و رفت. عمر خواست او را ملاقات کند و سلام پیغمبر را به او برساند، به او گفتند: