انوار الملکوت ج2

روی عَن أبِی سَعِیدٍ الخُدرِیِّ قالَ: قالَ النبیّ صلّی الله علیه و آله: ما مِن مُسلِمٍ دَعا اللهَ سُبحانَهُ بِدَعوَةٍ لَیسَ فیها قَطِیعَةُ رَحِمٍ و لا إثمٌ إلاّ أعطاهُ اللهُ بِها إحدَی خِصالٍ ثَلاثَ: إمّا أن یُعَجِّلَ دَعوَتَهُ، و إمّا أن یُؤخِّرَ لَهُ فی الآخرة، و إمّا أن یَدفَعَ عَنهُ مِنَ السُّوءِ مِثلَها قالُوا: یا رَسُولَ اللهِ إذَن نُکثِرَ! قالَ: الله أکثَرُ! و فی رِوایَةِ أنَسِ بنِ مالِکٍ اللهُ أکثَرُ و أطیَبُ، ثَلاثَ مَرّاتٍ.¹

خدا بعضی از افراد را که دوست دارد دعایشان را به تأخیر می‌اندازد

 و چون دعا اتّصال و قرب بنده است به خدا، لذا نسبت به بعضی از افرادی که خدا آنها را دوست دارد، برای آنکه آنان را ترقّی دهد و توجّه آنها را نسبت به خود زیاد کند استجابت دعای آنان را عقب می‌اندازد تا آنکه آنها خدا را زیاد بخوانند.

 و در کافی از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام روایت می‌کند که:

إنَّ العَبدَ لَیَدعُو، فَیَقولُ اللهُ [عَزّوجَلَّ] لِلمَلَکَینِ: قَدِ استَجَبتُ لَهُ ولَکِنِ احبِسُوهُ بِحاجَتِهِ، فَإنِّی اُحِبُّ أن أسمَعَ صَوتَهُ! و إنَّ العَبدَ لَیَدعُو، فَیَقولُ اللهُ تَبارَکَ و تَعالَی: عَجِّلُوا لَهُ حاجَتَهُ فَإنِّی اُبغِضُ صَوتَهُ!²

  همانطور که انسان مرغی را در قفس می‌کند که بخواند و انسان از نغمۀ خوش او لذّت ببرد، همینطور پروردگار از ناله و دعای بندۀ خود مسرور است؛ با این تفاوت که انسان مرغ را در قفس می‌کند، ولی ناله و دعای انسان در حقیقت خلاصی از زندان نفس و رهائی از استکبار و شخصیّت طلبی است. بواسطۀ دعا دائماً روح عروج می‌کند تا به محلّ امن و أمان برسد؛ و چون خدا خواستار ترقّی و تکامل انسان است لذا دوست دارد بنده پیوسته در دعا و توجّه بسر برد.