انوار الملکوت ج2
جلد دوم از مجموعۀ «انوار ملکوت» اثر ارزشمند حضرت علّامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که مشتمل بر مباحث «نور ملکوت قرآن» و «نور ملکوت دعا» میباشد که با بیانی شیوا به آدابِ اعمال مذکور با توجه به جنبۀ ملکوتیِ آنها، در حدّ ظرفیت مخاطب پرداختهاند. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیات مربوط به خصوصیات قرآن • کیفیت نزول دفعی و تدریجی قرآن • قرآن مردم را به عالم وحدت و تجرّد میخواند • قرآن، کتاب حقیقت، موعظۀ الهی و شفای دردهای پنهان و متراکم در سینهها • انسان با قرآن غنی و بدون آن فقیر است • برای رسیدن به حقیقت قرآن باید به حقیقت طهارت رسید • اهل دنیا خواهان سازگاری قرآن با هوای نفساند • عدم تحریف قرآن • امام و قرآن قابل تفکیک نیست • تفسیر و تأویل صراط مستقیم به امیرالمؤمنین علیهالسلام • احکام قرآن جاودانی است • آیات قرآن کلی است و همه چیز در آن است • فضیلت و کیفیت قرائت قرآن • دعا روح عبادت و عبادت روح دین است • علل عدم استجابت دعا • در همۀ حالات سختی و آسانی باید به خدا متوسل شد • دعا برای بنده، حال انقطاع به سوی خدا میآورد • علت تبدیل بلاء و قضای الهی بوسیلۀ دعا • شرح مبسوطی از آداب و شرایط دعا نمودن در ضمن 25 شرط
مرتب سازی:
انوار الملکوت ج2
260و روایت میکند ایضاً از مُیَسِّرِ بنِ عَبدِ العَزِیزِ عَن أبِیعَبدِاللهِ علیه السّلام، قالَ:
قالَ لی: یا مُیَسِّرُ! ادعُ و لا تَقُلْ إنَّ الأمرَ قَد فُرِغَ مِنهُ! إنَّ عِندَ اللهِ عَزّوجَلَّ مَنزِلَةً لا تُنالُ إلاّ بِمَسألَةٍ؛ و لَو أنَّ عَبدًا سَدَّ فاهُ و لَم یَسال لَم یُعطَ شَیئًا. [فَسَلْ تُعطَ] یا مُیَسِّرُ! إنَّهُ لَیسَ مِن بابٍ یُقرَعُ إلاّ یُوشِکُ أن یُفتَحَ لِصاحِبِهِ.1
قال رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: الدُّعاءُ مُخُّ العِبادَة
چون دعا روح عبادت است، کما قال النبیّ صلّی الله علیه و آله: الدُّعاءُ مُخُّ العِبادَةِ،2
بنابراین همیشه باید خدا را خواند: ﴿تَتَجَافَىٰ جُنُوبُهُمۡ عَنِ ٱلۡمَضَاجِعِ يَدۡعُونَ رَبَّهُمۡ خَوۡفٗا وَطَمَعٗا وَمِمَّا رَزَقۡنَٰهُمۡ يُنفِقُونَ﴾،3 و در سورۀ أنبیاء که خداوند از جماعتی از پیمبرانی که نام میبرد و تحسین و تمجید مینماید، میفرماید: ﴿إِنَّهُمۡ كَانُواْ يُسَٰرِعُونَ فِي ٱلۡخَيۡرَٰتِ وَيَدۡعُونَنَا رَغَبٗا وَرَهَبٗا وَكَانُواْ لَنَا خَٰشِعِينَ﴾.4
- همان مصدر، ص ٤٦٦: [امام صادق علیه السّلام فرمودند: ای میسّر! همیشه دعا کن و هیچگاه نگو که کار از کار گذشته است. در نزد خداوند متعال جایگاهی برای بنده است که فقط بواسطۀ دعا و درخواست به آنجا راه مییابد. و اگر بندهای دهانش را از دعا ببندد و از خدا درخواست نکند خدا به او چیزی نخواهد بخشید. ای میسّر! بدان که هیچ دری نیست الاّ اینکه بواسطۀ کوبیدن امید آن میرود که باز خواهد شد. مترجم]
- المحجّة البیضاء، ج ٢، ص ٢٨٢، نقلاً عن الغزالی: [دعا مغز و حقیقت عبادت است. مترجم]
- سوره السّجدة (٣٢) آیه ١٦: [(مؤمنین به آیات ما، شبانگاه) پهلوهای خود را ازخوابگاههایشان تهی میکنند، و پروردگارشان را از روی ترس و امید میخوانند، و از آنچه ما به آنها روزی دادهایم انفاق میکنند.]
- سوره الأنبیآء (٢١) آیه ٩٠: [آنها (یحیی و همسرش) در کارهای خیر تعجیل میکردند و در حال بیم و امید ما را میخواندند و همیشه به درگاه ما خاضع و خاشع بودند.]