
انوار الملکوت ج2
جلد دوم از مجموعۀ «انوار ملکوت» اثر ارزشمند حضرت علّامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که مشتمل بر مباحث «نور ملکوت قرآن» و «نور ملکوت دعا» میباشد که با بیانی شیوا به آدابِ اعمال مذکور با توجه به جنبۀ ملکوتیِ آنها، در حدّ ظرفیت مخاطب پرداختهاند. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیات مربوط به خصوصیات قرآن • کیفیت نزول دفعی و تدریجی قرآن • قرآن مردم را به عالم وحدت و تجرّد میخواند • قرآن، کتاب حقیقت، موعظۀ الهی و شفای دردهای پنهان و متراکم در سینهها • انسان با قرآن غنی و بدون آن فقیر است • برای رسیدن به حقیقت قرآن باید به حقیقت طهارت رسید • اهل دنیا خواهان سازگاری قرآن با هوای نفساند • عدم تحریف قرآن • امام و قرآن قابل تفکیک نیست • تفسیر و تأویل صراط مستقیم به امیرالمؤمنین علیهالسلام • احکام قرآن جاودانی است • آیات قرآن کلی است و همه چیز در آن است • فضیلت و کیفیت قرائت قرآن • دعا روح عبادت و عبادت روح دین است • علل عدم استجابت دعا • در همۀ حالات سختی و آسانی باید به خدا متوسل شد • دعا برای بنده، حال انقطاع به سوی خدا میآورد • علت تبدیل بلاء و قضای الهی بوسیلۀ دعا • شرح مبسوطی از آداب و شرایط دعا نمودن در ضمن 25 شرط
انوار الملکوت ج2
238بِعَهۡدِكُمۡ﴾؛ و اللهِ لَو وَفَیتُم لِلَّهِ لَوَفَی [اللهُ] لَکُم.1
و همچنین از حضرت صادق علیه السّلام روایت کردهاند که:
إذا أرادَ أحَدُکُم أن لا یَسألَ رَبَّهُ شَیئًا إلاّ أعطاهُ فَلیَیأسْ مِنَ النّاسِ کُلِّهِم، و لا یَکُونُ لَهُ رَجاءٌ إلاّ [مِن] عِندِ اللهِ عزّوجلّ؛ فَإذا عَلِمَ اللهُ ذَلِکَ مِن قَلبِهِ لَم یَسالهُ شَیئًا إلاّ أعطاهُ.2
باید دانست که هیچ مؤثّری در عالم وجود جز ذات واجب الوجود نیست، و تمام سلسله اسباب و مسبّبات منتهی به اوست. با علم و ارادۀ او چرخ عالم به گردش میافتد، و با خواست او اسباب اثر میدهند. در تمام ممکنات من الأعلی إلی الأدنی، ابداً ابداً به اندازۀ سر سوزنی حول و قدرت و علم و حیات نیست مگر آنچه را که خدا داده است. و آنچه را که داده ملک طلق اوست؛ و فقط و فقط نسبتی با موجودات پیدا کرده است که میگوئیم: زید دارای علم و قدرت و حیات است؛ و با تأمّل ثابت میگردد که این نسبت مجازی است و نسبت حقیقیّۀ این امور به ذات لایزالی خداوند قادر و علیم و حیّ و مدرک است. قرآن مجید نه تنها از بتها نفی قدرت و علم و حیات میکند ـ و سایر
- [از امام صادق علیه السّلام سؤال شد خدای تعالی میگوید: ﴿ٱدۡعُونِيٓ أَسۡتَجِبۡ لَكُمۡ﴾، مرا بخوانید تا اجابت کنم، درحالیکه ما او را میخوانیم ولی اجابت نمیکند. حضرت فرمودند: زیرا شما به عهد خود با خدا وفا ننمودهاید. درحالیکه خدا میگوید: شما به عهد و پیمان با من وفا کنید من به عهد با شما وفا خواهم کرد. قسم به خدا اگر شما وفا میکردید او هم وفا میکرد. مترجم]
- تفسیر الصافی، ج ١، ص ٢٢٣ و ٢٢٤: [از امام صادق علیه السّلام روایت شده است: کسی که میخواهد از خدا درخواست مسألهای را بنماید باید از همۀ خلائق ناامید شود. و امیدش منحصر در خدای تعالی باشد. اگر چنین شد خدا نیز درخواست او را اجابت خواهد کرد. مترجم]
