انوار الملکوت ج2
جلد دوم از مجموعۀ «انوار ملکوت» اثر ارزشمند حضرت علّامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که مشتمل بر مباحث «نور ملکوت قرآن» و «نور ملکوت دعا» میباشد که با بیانی شیوا به آدابِ اعمال مذکور با توجه به جنبۀ ملکوتیِ آنها، در حدّ ظرفیت مخاطب پرداختهاند. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیات مربوط به خصوصیات قرآن • کیفیت نزول دفعی و تدریجی قرآن • قرآن مردم را به عالم وحدت و تجرّد میخواند • قرآن، کتاب حقیقت، موعظۀ الهی و شفای دردهای پنهان و متراکم در سینهها • انسان با قرآن غنی و بدون آن فقیر است • برای رسیدن به حقیقت قرآن باید به حقیقت طهارت رسید • اهل دنیا خواهان سازگاری قرآن با هوای نفساند • عدم تحریف قرآن • امام و قرآن قابل تفکیک نیست • تفسیر و تأویل صراط مستقیم به امیرالمؤمنین علیهالسلام • احکام قرآن جاودانی است • آیات قرآن کلی است و همه چیز در آن است • فضیلت و کیفیت قرائت قرآن • دعا روح عبادت و عبادت روح دین است • علل عدم استجابت دعا • در همۀ حالات سختی و آسانی باید به خدا متوسل شد • دعا برای بنده، حال انقطاع به سوی خدا میآورد • علت تبدیل بلاء و قضای الهی بوسیلۀ دعا • شرح مبسوطی از آداب و شرایط دعا نمودن در ضمن 25 شرط
مرتب سازی:
انوار الملکوت ج2
198را ورق میزند و غرائز و صفات او را کاملاً بررسی مینماید و مهلکات و منجیات او را خوب میفهمد و از لشکریان و جنود نفس امّاره و ابلیس و طریق مغلوب کردن آنها و تقویت غرائز رحمانی و سرمایههای خدادادی کاملاً مطّلع است، و اصولاً کتاب تعلیم و تربیت و نجات دهنده از سهم بهیمیّت بسوی ذروۀ اعلای مقام قرب و انسانیّت است، لذا عارف به قرآن یک نحو مزایای تربیتی دارد که در غیر آن نیست؛ و لذا خدای علیّ أعلی چون میخواهد تمام افراد بشر را دارای خصوصیّت عرفانی و مقامات روحی و تربیتی کند امر به قرائت قرآن و تدبّر و تفکّر در آیات الهی نموده است.
روایاتی در فضیلت قرائت قرآن
عن رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم:
أفضَلُ عِبادَةِ اُمَّتِی قِرَآءَةُ القُرآنِ.1
و قال ایضاً صلّی الله علیه و آله:
خَیرُکُم مَن تَعَلَّمَ القُرآنَ و عَلَّمَهُ.2
در کتاب کافی با إسناد خود نقل میکند از فضیل بن یسار از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام، قال:
ما یَمنَعُ التّاجِرَ مِنکُمُ المَشغُولَ فی سُوقِهِ إذا رَجَعَ إلَی مَنزِلِهِ، أن لا یَنامَ حَتَّی یَقرَأ سُورَةً مِنَ القُرآنِ فَتُکتَبَ لَهُ مَکانَ کُلِّ آیَةٍ یَقرَؤُها عَشرُ حَسَناتٍ، و یُمحَی عَنهُ عَشرُ سَیِّئاتٍ؟!3
و در کافی نقل میکند از عبدالله بن فضل نوفلی رَفَعه، قال:
- علی ما فی المحجّة البیضاء، ج ٢، ص ٢١٠، نقلاً عن الغزالی بروایة العامّة: [با فضیلتترین عبادت امّت من، قرائت قرآن است.]
- همان مصدر: [بهترین فرد از افراد شما کسی است که قرآن را یاد بگیرد، و به دیگران یاد بدهد.]
- الکافی، ج ٢، ص ٦١١: [چرا تاجران شما که در بازارشان مشغول کار هستند؛ چون به خانۀ خودشان برمیگردند، قبل از خوابیدن یک سوره از قرآن را نمیخوانند تا به عوض هر آیهای که بخوانند، در نامۀ عملشان ده حسنه نوشته شود و ده سیّئه پاک شود!؟]