انوار الملکوت ج2
جلد دوم از مجموعۀ «انوار ملکوت» اثر ارزشمند حضرت علّامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که مشتمل بر مباحث «نور ملکوت قرآن» و «نور ملکوت دعا» میباشد که با بیانی شیوا به آدابِ اعمال مذکور با توجه به جنبۀ ملکوتیِ آنها، در حدّ ظرفیت مخاطب پرداختهاند. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیات مربوط به خصوصیات قرآن • کیفیت نزول دفعی و تدریجی قرآن • قرآن مردم را به عالم وحدت و تجرّد میخواند • قرآن، کتاب حقیقت، موعظۀ الهی و شفای دردهای پنهان و متراکم در سینهها • انسان با قرآن غنی و بدون آن فقیر است • برای رسیدن به حقیقت قرآن باید به حقیقت طهارت رسید • اهل دنیا خواهان سازگاری قرآن با هوای نفساند • عدم تحریف قرآن • امام و قرآن قابل تفکیک نیست • تفسیر و تأویل صراط مستقیم به امیرالمؤمنین علیهالسلام • احکام قرآن جاودانی است • آیات قرآن کلی است و همه چیز در آن است • فضیلت و کیفیت قرائت قرآن • دعا روح عبادت و عبادت روح دین است • علل عدم استجابت دعا • در همۀ حالات سختی و آسانی باید به خدا متوسل شد • دعا برای بنده، حال انقطاع به سوی خدا میآورد • علت تبدیل بلاء و قضای الهی بوسیلۀ دعا • شرح مبسوطی از آداب و شرایط دعا نمودن در ضمن 25 شرط
مرتب سازی:
انوار الملکوت ج2
189و اللهِ إن یَختَصِمانِ إلاّ فی النّار!1
أمیرالمؤمنین علیه السّلام در قتل عمّار گریست.
فَلَمّا کانَ اللَّیلُ طافَ أمیرُالمُؤمِنینَ عَلَیه السّلامُ فی القَتلَی فَوَجَدَ عَمّارًا مُلقًی، فَجَعَلَ رَأسَهُ عَلَی فَخِذِهِ ثُمَّ بَکَی عَلَیه السّلامُ و أنشَأ یَقُولُ:
أیا مَوتُ کَم هَذا التَّفَرُّقُ عَنوَةً *** فَلَستَ تُبَقِّی لی خَلیلَ خَلیلٍ ألاأیُّها المَوتُ الَّذی لَیسَ تارِکی *** أرِحنِی فَقَد أفنَیتَ کُلَّ خَلیلٍ أراکَ بَصیرًا بِالَّذینَ اُحِبُّهُم *** کَأنَّکَ تَمضِی نَحوَهُم بِدَلیلٍ ثُمَّ قالَ: إنا لِلَّهِ و إنا إلَیهِ راجِعُونَ! إنّ امرَءً لَم یَدخُل عَلَیهِ مُصیبَةٌ مِن قَتلِ عَمّارٍ فَما هُوَ فی الإسلامِ مِن شَیءٍ، ثُمَّ صَلَّی عَلَیهِ.2و3
- بحار الأنوار، ج ٣٣، ص ١٥: [قسم به خدا این دو نفر نزاعی با هم ندارند، مگر در سبقت به آتش.]
- سفینة البحار، ج ٢، ص ٢٧٧، بحار الأنوار، ج ٣٣، ص ١٩ و ٢٠: [چون شب تار آسمان را پوشید، خود أمیرالمؤمنین علیه السّلام در میان کشتگان گردش کرد؛ تا عمّار را در میان آنها یافت که بروی زمین افتاده است. در کنار او نشست، سرش را بر زانو نهاد و گریست، و این ابیات را در سوگ او انشاد کرد:
١. ای مرگ! تا کی و تا چه اندازه این جدائی را از روی دشمنی با من میکنی؟! تو که برای من یک دوست از دوستان دوست من پیغمبر، باقی نگذاشتی!
٢. هان ای مرگی که به سوی من خواهی آمد! اینک بیا مرا راحت کن! تو که هر کدام از دوستان مرا به فنا دادی!
٣. من ترا چنان مییابم که به کسانی که دوستشان دارم اطّلاع داری! گویا تو به سراغ یکایک آنها با دلالت و راهنمائی من میروی!
سپس فرمود: ما ملک طلق خدا هستیم؛ و ما به سوی او باز میگردیم. آن مردی که از کشته شدن عمّار مصیبت زده نباشد، از اسلام هیچ بهرهای ندارد. آنگاه بر عمّار نماز بجای آورد.] - برای اطّلاع بیشتر به احوال عمّار به طبقات ابن سعد، ج ٣، ص ٢٤٦، مراجعه شود.