انوار الملکوت ج1
جلد اول از مجموعۀ «انوار ملکوت» اثر ارزشمند حضرت علّامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه بوده که مشتمل بر مباحث «نور ملکوت روزه»، «نور ملکوت نماز» و «نور ملکوت مسجد» می‌باشد که با بیانی شیوا به آدابِ اعمال مذکور با توجه به جنبۀ ملکوتیِ آنها، در حدّ ظرفیت مخاطب پرداخته‌اند. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیۀ «کُتِب علیکم الصّیام» • حقیقت روزه فقط امساک در خوردن و آشامیدن نیست • اهمیت روزه در وصول به ملکۀ تقویٰ • جان و روح روزه عبارت است از ضعیف نمودن قوای شیطانی • بعد از افطار باید معلّق بین خوف و رجا بود • نماز وسیله‌ای برای محو حقیقت خود در عظمتِ حضرت حق • حقیقت نماز حضور قلب است و حضور قلب مستلزم نفی خواطر • تفسیر آیات مربوط به «اقامۀ نماز» • به واسطۀ نماز نفس وسیع می‌شود و مرغ روح به عالم قدس اوج می‌‌گیرد • نماز متجلّی شدن به انوار جمال حق • نماز، راه به سوی توحید است و قطع نماز از وحدت، موجب شرک و به کثرت آمدن است • کیفیت برخی نمازهای وارده در دستورات دین • علت استحباب خواندن نماز در مسجد • مؤمن مسجد را تعمیر می‌کند؛ به تعمیر ظاهری و باطنی • کیفیت ساختن مسجد • نباید کارهای منافیِ نماز در مسجد انجام شود • لزوم حضور در مساجدی که بنای آنها بر اساس تقوا است
انوار الملکوت ج1
219قرآئت نماز برای رفع مشکلات
و در همین کتاب از جمیل حدیث می‌کند، قال:
کُنتُ عِندَ أبِی‌عَبدِاللهِ علیه السّلام فَدَخَلَت عَلَیهِ امرَأةٌ و ذَکَرَت أنَّها تَرَکَتِ ابنَها و قَد قالَت بِالمِلحَفَةِ عَلَی وَجهِهِ مَیِّتًا؛ فَقالَ لَها: لَعَلَّهُ لَم یَمُت! فَقُومِی فاذهَبِی إلَی بَیتِکِ فاغتَسِلِی و صَلِّی رَکعَتَینِ و ادعِی و قُولِی: یا مَن وَهَبَهُ لِی و لَم یَکُ شَیئًا، جَدِّد هِبَتَهُ لِی! ثُمَّ حَرِّکِیهِ و لا تُخبِرِی بِذَلِکِ أحَدًا. قالَت: فَفَعَلتُ، فَحَرَّکتُهُ فَإذا هو قَد بَکَی.1
و در همین کتاب حدیث می‌کند از عبدالرحیم قصیر، قال:
دَخَلتُ عَلَی أبِی‌عَبدِاللهِ علیه السّلام فَقُلتُ: جُعِلتُ فِداکَ! إنِّی اختَرَعتُ دُعاءً. قالَ: دَعنِی مِنِ اختِراعِکَ! إذا نَزَلَ بِکَ أمرٌ فَافزَعْ إلَی رَسولِ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم و صَلِّ رَکعَتَینِ تُهدِیهِما إلَی رَسولِ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم. قُلتُ: کَیفَ أصنَعُ؟ قالَ: تَغتَسِلُ و تُصَلِّی رَکعَتَینِ تَستَفتِحُ بِهِما افتِتاحَ الفَرِیضَةِ و تَشَهَّدُ تَشَهُّدَ الفَرِیضَةِ؛ فَإذا فَرَغتَ مِنَ التَّشَهُّدِ و سَلَّمتَ قُلتَ: اللهُمَّ أنتَ السَّلامُ و مِنکَ السَّلامُ و إلَیکَ یَرجِعُ السَّلامُ! اللهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّدٍ، و بَلِّغ رُوحَ مُحَمَّدٍ مِنِّی السَّلامَ و أرواحَ الأئِمَّةِ الصّادِقِینَ سَلامِی، و اردُدْ عَلَیَّ مِنهُمُ السَّلامَ، و السَّلامُ عَلَیهِم و رَحمَةُ اللهِ و بَرَکاتُهُ!
اللهُمَّ إنَّ هاتَینِ الرَّکعَتَینِ هَدِیَّةٌ مِنِّی إلَی رَسولِ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم،
- همان مصدر: [خدمت امام صادق علیه السّلام بودم که زنی وارد شد و عرض کرد که فرزندش را در اطاق به حال خواب رها نموده و وقتی مراجعت کرده، دیده است که لحاف روی صورت و بینی او افتاده و او را خفه نموده است. حضرت فرمودند: شاید نمرده باشد؛ برخیز برو در منزل خود غسل کن و دو رکعت نماز بخوان و خدا را بخوان و عرض کن: ای کسی که او را به من بخشیدی درحالیکه موجود قابل توجّهی نبود بخشش و عطای خود را به من تجدید نما، سپس او را حرکت بده و کسی را از این مطلب آگاه مکن آن زن می‌گوید: رفتم و دستور امام علیه السّلام را بجای آوردم و او را حرکت دادم که ناگاه دیدم طفل شروع به گریه کرد. مترجم]