انوار الملکوت ج1
جلد اول از مجموعۀ «انوار ملکوت» اثر ارزشمند حضرت علّامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که مشتمل بر مباحث «نور ملکوت روزه»، «نور ملکوت نماز» و «نور ملکوت مسجد» میباشد که با بیانی شیوا به آدابِ اعمال مذکور با توجه به جنبۀ ملکوتیِ آنها، در حدّ ظرفیت مخاطب پرداختهاند. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیۀ «کُتِب علیکم الصّیام» • حقیقت روزه فقط امساک در خوردن و آشامیدن نیست • اهمیت روزه در وصول به ملکۀ تقویٰ • جان و روح روزه عبارت است از ضعیف نمودن قوای شیطانی • بعد از افطار باید معلّق بین خوف و رجا بود • نماز وسیلهای برای محو حقیقت خود در عظمتِ حضرت حق • حقیقت نماز حضور قلب است و حضور قلب مستلزم نفی خواطر • تفسیر آیات مربوط به «اقامۀ نماز» • به واسطۀ نماز نفس وسیع میشود و مرغ روح به عالم قدس اوج میگیرد • نماز متجلّی شدن به انوار جمال حق • نماز، راه به سوی توحید است و قطع نماز از وحدت، موجب شرک و به کثرت آمدن است • کیفیت برخی نمازهای وارده در دستورات دین • علت استحباب خواندن نماز در مسجد • مؤمن مسجد را تعمیر میکند؛ به تعمیر ظاهری و باطنی • کیفیت ساختن مسجد • نباید کارهای منافیِ نماز در مسجد انجام شود • لزوم حضور در مساجدی که بنای آنها بر اساس تقوا است
مرتب سازی:
انوار الملکوت ج1
232خوابی که امام حسین علیه السّلام کنار قبر رسول خدا دید
چون این بگفت سر خود را بر قبر رسول الله گذارده بسیار بگریست تا در خواب رفت، و در خواب دید رسول خدا به طرفش میآید و ملائکه از یمین و شمال رسول خدا میآیند، و گروهی از پیش و گروهی در عقب حرکت میکنند؛ چون رسول خدا برسید حسین را در آغوش گرفت و میان دو چشمش ببوسید و،
قالَ: حَبیبی یا حُسَینُ! کَأنّی أراکَ عَن قَریبٍ مُرَمَّلاً بِدِمائِکَ مَذبوحًا بِأرضِ کَربٍ و بَلاءٍ مِن عِصابَةٍ مِن اُمَّتی و أنتَ مَعَ ذَلِکَ عَطشانٌ لا تُسقِی و ظَمْآنٌ لا تُروِی و هُم مَعَ ذَلِکَ یَرجونَ شَفاعَتِی؛ لا أنالَهُمُ اللهُ شَفاعَتِی یَومَ القِیامَةِ!
حَبیبی یا حُسَینُ! إنّ أباکَ و اُمَّکَ و أخاکَ قَدِموا عَلَیَّ و هُم مُشتاقونَ إلیکَ، و إنَّ لَکَ فی الجَنّاتِ لَدَرَجاتٍ لَن تَنالَها إلاّ بِالشّهادَةِ.1
- ناسخ التواریخ، مجلّد حضرت سیّد الشهداء، ج ٢، ص ٣ و ٤؛ بحار الأنوار، ج ٤٤، ص ٣٢٧ و ٣٢٨ با اندکی اختلاف: [حضرت رسول فرمود: ای حسین ای عزیز من! گویا میبینم ترا که عنقریب در خون خود به خاک خواهی افتاد و گروهی از امّت من در زمین کربلا ترا ذبح مینمایند و در این حال عطش بر تو غلبه کرده است ولی ترا سیراب نمینمایند و از تاب و توان انداخته است ولی به تو آب نخواهند داد، درحالیکه این طائفه امید شفاعت مرا دارند. خداوند ایشان را از شفاعت من روز قیامت محروم گرداند.
عزیزم ای حسین! بدرستی که پدر و مادر و برادرت پیش من آمدند و بیصبرانه انتظار آمدن ترا میکشند. و بدان که خداوند برای تو در بهشت مقاماتی را تعیین نموده است که بدون شهادت به آنها نخواهی رسید. مترجم]
- ناسخ التواریخ، مجلّد حضرت سیّد الشهداء، ج ٢، ص ٣ و ٤؛ بحار الأنوار، ج ٤٤، ص ٣٢٧ و ٣٢٨ با اندکی اختلاف: [حضرت رسول فرمود: ای حسین ای عزیز من! گویا میبینم ترا که عنقریب در خون خود به خاک خواهی افتاد و گروهی از امّت من در زمین کربلا ترا ذبح مینمایند و در این حال عطش بر تو غلبه کرده است ولی ترا سیراب نمینمایند و از تاب و توان انداخته است ولی به تو آب نخواهند داد، درحالیکه این طائفه امید شفاعت مرا دارند. خداوند ایشان را از شفاعت من روز قیامت محروم گرداند.