
انوار الملکوت ج1
جلد اول از مجموعۀ «انوار ملکوت» اثر ارزشمند حضرت علّامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که مشتمل بر مباحث «نور ملکوت روزه»، «نور ملکوت نماز» و «نور ملکوت مسجد» میباشد که با بیانی شیوا به آدابِ اعمال مذکور با توجه به جنبۀ ملکوتیِ آنها، در حدّ ظرفیت مخاطب پرداختهاند. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیۀ «کُتِب علیکم الصّیام» • حقیقت روزه فقط امساک در خوردن و آشامیدن نیست • اهمیت روزه در وصول به ملکۀ تقویٰ • جان و روح روزه عبارت است از ضعیف نمودن قوای شیطانی • بعد از افطار باید معلّق بین خوف و رجا بود • نماز وسیلهای برای محو حقیقت خود در عظمتِ حضرت حق • حقیقت نماز حضور قلب است و حضور قلب مستلزم نفی خواطر • تفسیر آیات مربوط به «اقامۀ نماز» • به واسطۀ نماز نفس وسیع میشود و مرغ روح به عالم قدس اوج میگیرد • نماز متجلّی شدن به انوار جمال حق • نماز، راه به سوی توحید است و قطع نماز از وحدت، موجب شرک و به کثرت آمدن است • کیفیت برخی نمازهای وارده در دستورات دین • علت استحباب خواندن نماز در مسجد • مؤمن مسجد را تعمیر میکند؛ به تعمیر ظاهری و باطنی • کیفیت ساختن مسجد • نباید کارهای منافیِ نماز در مسجد انجام شود • لزوم حضور در مساجدی که بنای آنها بر اساس تقوا است
انوار الملکوت ج1
199دادن زکات و انفاق و هرگونه کمکهای ممکن به محتاجان خودداری میکنند، آنهائی هستند که نماز را ضایع میگذارند.
در کافی است عن محمّد بن الفُضَیل قال:
سَألتُ عَبدًا صالِحًا علیه السّلام عَن قَولِ اللهِ عَزَّوجَلَّ: ﴿ٱلَّذِينَ هُمۡ عَن صَلَاتِهِمۡ سَاهُونَ﴾، قالَ: هو التَّضیِیعُ.1
و همچنین در کافی با سند خود از هِشام بن سالم نقل میکند از حضرت أبیعبدالله علیه السّلام قال:
إذا قامَ العَبدُ فی الصَّلاةِ فَخَفَّفَ صَلاتَهُ، قالَ اللهُ تَبارَکَ و تَعالَی لِمَلائِکَتِهِ: أما تَرَونَ إلَی عَبدِی! کَأنَّهُ یَرَی أنَّ قَضاءَ حَوائِجِهِ بِیَدِ غَیرِی؛ أما یَعلَمُ أنَّ قَضاءَ حَوائِجِهِ بِیَدِی!2
و روایت میکند عن العِیص بن قاسم قال:
قالَ أبُوعَبدِاللهِ علیه السّلام: و اللهِ إنَّهُ لَیَأتِی عَلَی الرَّجُلِ خَمسُونَ سَنَةً و ما قَبِلَ اللهُ مِنهُ صَلاةً واحِدَةً! فَأیُّ شَیءٍ أشَدُّ مِن هَذا! و اللهِ إنَّکُم لَتَعرِفُونَ مِن جِیرانِکُم و أصحابِکُم مَن لَو کانَ یُصَلِّی لِبَعضِکُم ما قَبِلَها مِنهُ لاستِخفافِهِ بِها! إنَّ اللهَ عَزَّوجَلَّ لا یَقبَلُ إلاّ الحَسَنَ فَکَیفَ یَقبَلُ ما یُستَخَفُّ بِهِ.3
- الکافی، ج ٣، ص ٢٦٨: [از امام علیه السّلام راجع به این آیه سؤال کردم فرمود: مقصود از بین بردن حقّ نماز است. مترجم]
- همان مصدر، ص ٢٦٩: [هنگامی که بندهای به نماز برمیخیزد و نمازش را سبک میشمارد خدای تبارک و تعالی به ملائکهاش میگوید: آیا نمیبینید بندۀ مرا که چگونه با نماز برخورد میکند گویا چنین میپندارد که قضاء حوائج او به دست غیر من برآورده میشود، آیا نمیداند که رفع گرفتاریهای او فقط بواسطۀ من تحقّق میپذیرد. مترجم]
- همان مصدر: [امام صادق علیه السّلام فرمودند: قسم به خدا چه بسا اتّفاق میافتد که پنجاه سال بر شخصی میگذرد درحالیکه خدا هیچ نمازی را از او قبول نکرده است. چه چیزی سختتر از این حالت میتوان تصوّر نمود. قسم به خدا که شما از میان همسایگان و رفقای خود کسی را سراغ دارید که اگر جلوی شما نماز بخواند بخاطر بیتوجّهی و بیاعتنائی به نماز از او نخواهید پذیرفت. خدای متعال پیوسته عمل نیکو را قبول میکند و چگونه عملی را که از روی استخفاف و اهمال سرزده باشد بپذیرد؟ مترجم]
