انوار الملکوت ج1

 نماز حال خلوت بنده با خداست، مانند خلوت عاشق با معشوق. خاطرات حکم مزاحماتی است که برای عاشق در خلوت پیدا می‌شود، او را کسل و خسته می‌کند، ناراحت و پریشان می‌نماید، نمی‌گذارد آنطور که باید متمتّع شود؛ همچنین توجّه به غیر خدا در نماز روح را رنجور و خسته می‌کند و نمی‌گذارد از لقای او متمتّع گردد و با او انس گیرد.

عَن مُعاوِیَةَ بنِ وَهبٍ قالَ: سَألتُ أباعَبدِاللهِ علیه السّلام عَن أفضَلِ ما یَتَقَرَّبُ بِهِ العِبادُ إلَی رَبِّهِم و أحَبِّ ذَلِکَ إلَی اللهِ عَزَّوَجَلَّ، ما هو؟ فَقالَ: ما أعلَمُ شَیئًا بَعدَ المَعرِفَةِ أفضَلَ مِن هَذِهِ الصَّلاةِ؛ ألا تَرَی أنَّ العَبدَ الصّالِحَ عِیسَی بنَ مَریَمَ علیه السّلام قالَ: ﴿وَأَوۡصَٰنِي بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱلزَّكَوٰةِ مَا دُمۡتُ حَيّٗا﴾.¹

 و در حدیث دیگر، زید الشَحّام از حضرت صادق علیه السّلام روایت می‌کند که: سَمِعتُهُ یَقولُ: 

أحَبُّ الأعمالِ إلَی اللهِ عَزَّوجَلَّ الصَّلاةُ؛ و هِیَ آخِرُ وَصایا الأنبِیاءِ علیهم السّلام. فَما أحسَنَ الرَّجُلَ یَغتَسِلُ أو یَتَوَضَّاُ فَیُسبِغُ الوُضوءَ ثُمَّ یَتَنَحَّی حَیثُ لا یَراهُ أنِیسٌ فَیُشرِفُ عَلَیهِ و هو راکِعٌ أو ساجِدٌ! إنَّ العَبدَ إذا سَجَدَ فَأطالَ السُّجودَ نادَی إبلِیسُ: یا وَیلاهْ! أطاعَ و عَصَیتُ و سَجَدَ و أبَیتُ.²