انوار الملکوت ج1
جلد اول از مجموعۀ «انوار ملکوت» اثر ارزشمند حضرت علّامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که مشتمل بر مباحث «نور ملکوت روزه»، «نور ملکوت نماز» و «نور ملکوت مسجد» میباشد که با بیانی شیوا به آدابِ اعمال مذکور با توجه به جنبۀ ملکوتیِ آنها، در حدّ ظرفیت مخاطب پرداختهاند. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیۀ «کُتِب علیکم الصّیام» • حقیقت روزه فقط امساک در خوردن و آشامیدن نیست • اهمیت روزه در وصول به ملکۀ تقویٰ • جان و روح روزه عبارت است از ضعیف نمودن قوای شیطانی • بعد از افطار باید معلّق بین خوف و رجا بود • نماز وسیلهای برای محو حقیقت خود در عظمتِ حضرت حق • حقیقت نماز حضور قلب است و حضور قلب مستلزم نفی خواطر • تفسیر آیات مربوط به «اقامۀ نماز» • به واسطۀ نماز نفس وسیع میشود و مرغ روح به عالم قدس اوج میگیرد • نماز متجلّی شدن به انوار جمال حق • نماز، راه به سوی توحید است و قطع نماز از وحدت، موجب شرک و به کثرت آمدن است • کیفیت برخی نمازهای وارده در دستورات دین • علت استحباب خواندن نماز در مسجد • مؤمن مسجد را تعمیر میکند؛ به تعمیر ظاهری و باطنی • کیفیت ساختن مسجد • نباید کارهای منافیِ نماز در مسجد انجام شود • لزوم حضور در مساجدی که بنای آنها بر اساس تقوا است
مرتب سازی:
انوار الملکوت ج1
174از اولاد او و برادران و بنی أعمام و جمعی از بزرگان امّت او را در سرزمین طفّ شهید خواهند کرد، و لشکر کفر ایشان را در پرّه افکند؛ در آن حال زمین بلرزد و کوهها متزلزل شود و دریاها به موج درآید و آسمانها مضطرب خواهد شد.1
- این روایت را به قسمی که ذکر شد مرحوم سپهر در ناسخ التواریخ ترجمه نموده است؛ ولیکن اصل آن در کامل الزیارة ص ١٢٦ بدین طریق است:
حدثنی محمد بن الحسن بن احمد بن الولید قال: حدثنی محمّد بن أبی القاسم ماجیلویه عن محمّد بن علیّ القرشی عن عبید بن یحیی الثوری عن محمّد بن الحسین بن علیّ بن الحسین عن أبیه عن جدّه عن علیّ بن ابیطالب علیه السّلام قال:
زارَنا رَسولُ اللهِ صَلّی اللهُ عَلَیه و آله و سَلَّم ذَاتَ یَومٍ، فَقَدِمْنا إلَیهِ طَعامًا و أهدَتْ إلَینا اُمّ أیمَنَ صَحْفَةً مِن تَمرٍ و قَعْبًا من لَبَنٍ وَ زَبَدٍ فَقَدِمْنا إلیهِ فَأکَلَ مِنْهُ؛ فَلَمّا فَرَغَ قُمْتُ و سَکَبتُ عَلَی یَدَی رَسولِ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیهِ و آله ماءً، فَلَمّا غَسَلَ یَدَیهِ مَسَحَ وَجهَهُ و لِحیَتَهُ بِبَلَّةِ یَدَیهِ ثُمّ قامَ إلی مَسجِدٍ فی جانِبِ البَیتِ و صَلَّی وَ خَرَّ ساجِدًا فَبَکَی و أطالَ البُکاءَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأسَهُ فَمَا اجْتَرَی مِنّا أهْلُ البَیتِ أحَدٌ یَسألُهُ عَن شَیءٍ. فَقامَ الحُسینُ عَلیه السّلام یَدرُجُ حَتَّی صَعَدَ عَلَی فَخذَی رَسولِ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلیه و آله، فَأخَذَ بِرَأسِهِ إلَی صَدْرِهِ و وَضَعَ ذَقَنَهُ عَلَی رَأسِ رَسولِ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلیه و آلِه ثُمّ قالَ: یا أبَتِ ما یُبکِیکَ؟ فَقالَ لَه: یا بُنَیَّ! إنّی نَظَرتُ إلَیکُم الیَومَ فَسَرَرْتُ بِکُم سُرورًا لَم أسُرُّ بِکُم قَبْلَهُ مِثلَهُ، فَهَبَطَ جَبرَئِیلُ فَأخْبَرَنِی إنَّکُم قَتْلَی و إنّ مَصَارِعَکُم شَتَّی؛ فَحَمِدْتُ اللهَ عَلَی ذَلک وَ سَألتُ لَکُم الخِیَرَةَ، فَقالَ لَه: یا أبَه! فَمَن یَزورُ قُبورَنا و یَتَعاهَدَها عَلَی تَشَتُّتِها؟ قالَ: طَوائِفَ من اُمَّتِی یُریدونَ بِذلِک بِرِّی وَ صِلَتی، أتَعاهَدُهُم فی المَوقِفِ و آخُذُ بِأعْضادِهِم فَاُنجِیهِم مِن أهوَالِهِ و شَدَائِدِهِ؛ تمّت.
لکن ظاهراً آنچه سپهر نقل نموده ترجمۀ حدیث مذکور نیست و شاید روایت دیگری باشد.
- این روایت را به قسمی که ذکر شد مرحوم سپهر در ناسخ التواریخ ترجمه نموده است؛ ولیکن اصل آن در کامل الزیارة ص ١٢٦ بدین طریق است: