
انوار الملکوت ج1
جلد اول از مجموعۀ «انوار ملکوت» اثر ارزشمند حضرت علّامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه بوده که مشتمل بر مباحث «نور ملکوت روزه»، «نور ملکوت نماز» و «نور ملکوت مسجد» میباشد که با بیانی شیوا به آدابِ اعمال مذکور با توجه به جنبۀ ملکوتیِ آنها، در حدّ ظرفیت مخاطب پرداختهاند. اهمّ مطالب مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیۀ «کُتِب علیکم الصّیام» • حقیقت روزه فقط امساک در خوردن و آشامیدن نیست • اهمیت روزه در وصول به ملکۀ تقویٰ • جان و روح روزه عبارت است از ضعیف نمودن قوای شیطانی • بعد از افطار باید معلّق بین خوف و رجا بود • نماز وسیلهای برای محو حقیقت خود در عظمتِ حضرت حق • حقیقت نماز حضور قلب است و حضور قلب مستلزم نفی خواطر • تفسیر آیات مربوط به «اقامۀ نماز» • به واسطۀ نماز نفس وسیع میشود و مرغ روح به عالم قدس اوج میگیرد • نماز متجلّی شدن به انوار جمال حق • نماز، راه به سوی توحید است و قطع نماز از وحدت، موجب شرک و به کثرت آمدن است • کیفیت برخی نمازهای وارده در دستورات دین • علت استحباب خواندن نماز در مسجد • مؤمن مسجد را تعمیر میکند؛ به تعمیر ظاهری و باطنی • کیفیت ساختن مسجد • نباید کارهای منافیِ نماز در مسجد انجام شود • لزوم حضور در مساجدی که بنای آنها بر اساس تقوا است
انوار الملکوت ج1
121است. مساجد خانههای خداست؛ کسی که بسوی مساجد بشتابد بسوی خدا شتافته است و قصد خدا را کرده است. و نمازگزار مادامی که در نماز است، پس او بین دو دست خدا ایستاده است. چون برای خدای تعالی بُقاعی است در آسمانهایش، پس کسی که در نماز عروج کند به یکی از آن بقاع، عروج به سوی خدا نموده است. آیا نمیشنوی که خدای عزّوجلّ و علا میگوید: ﴿تَعۡرُجُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيۡهِ﴾؟1 و در قصّۀ عیسی بن مریم علیه السّلام میگوید: ﴿بَل رَّفَعَهُ ٱللَهُ إِلَيۡهِ﴾؟2 و نیز میگوید: ﴿إِلَيۡهِ يَصۡعَدُ ٱلۡكَلِمُ ٱلطَّيِّبُ وَٱلۡعَمَلُ ٱلصَّـٰلِحُ يَرۡفَعُهُۥ﴾؟3و4
حدیثی دربارۀ آیۀ شریفه: إنّ الصّلوة کَانَت عَلَی المُؤمِنینَ کِتابًا مَوقوتًا
و در کتاب من لا یحضره الفقیه روایت میکند که زراره و فضیل میگویند:
قُلنا لأبِیجَعفَرٍ علیه السّلام: أ رَأیتَ قَولَ اللهِ عَزَّوَجَلَّ: ﴿إِنَّ ٱلصَّلَوٰةَ كَانَتۡ عَلَى ٱلۡمُؤۡمِنِينَ كِتَٰبٗا مَّوۡقُوتٗا﴾؟ قَالَ: مقصود فرض است یعنی وجوب و لَیسَ یَعنِی وَقتَ فَوتِها؛ أن جازَ ذَلِکَ الوَقتُ ثُمَّ صَلاّها لَم تَکُنْ صَلاةً مُؤَدّاةً. و لَو کانَ ذَلِکَ کَذَلِکَ لَهَلَکَ سُلَیمانُ بنُ داوُدَ عَلَیهِ السَّلامُ حِینَ صَلاّها بِغَیرِ وَقتِها و لَکِنَّهُ مَتَی ما ذَکَرَها صَلاّها.5
- سوره المعارج (٧٠) صدر آیه ٤: [فرشتگان و روح به سوی او بالا میروند.]
- سوره النّساء (٤) صدر آیه ١٥٨: [بلکه خدا او را به سوی خود بالا برد.]
- سوره فاطر (٣٥) قسمتی از آیه ١٠: [کلمۀ پاک و پاکیزه به سوی خداوند بالا میرود و عمل صالح آن را بالا میبرد.]
- من لا یحضره الفقیه، ج ١، ص ١٩٨.
- همان مصدر، ص ٢٠٢: [زراره و فضیل میگویند: به امام باقر علیه السّلام عرض کردیم: منظور از این آیه شریفه چیست؟ فرمود: منظور وجوب است و مقصود زمان فوت نماز نیست که اگر از وقتش بگذرد دیگر نماز صحیح و منطبق با دستور الهی نباشد، و اگر منظور از موقوتاً تعیین وقت نماز باشد میبایست حضرت سلیمان هلاک میشد زیرا او نمازش را در غیر وقت خوانده بود لیکن او بمجرّد اینکه بیادش افتاد نماز را بجای آورد. مترجم]
