لمعات الحسین علیه السلام
برخی از کلمات و مواعظ و خطب حضرت سید الشهدا
کتاب لمعات الحسین علیه السلام تالیف گران‌سنگ حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی قدس سره است. این کتاب شریف حاوی برخی کلمات و مواعظ و خُطَبِ دُرربارِ سید و سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام، با ذکر مدارک معتبر همراه با ترجمه‌ای شیوا و مختصر از حضرت علامه می‌باشد. هدف ایشان از اینکه از شرح و بسط خودداری کرده و فقط به ترجمه اکتفا شده، این بود كه به واسطه ايجاز و اختصار، قابل آن باشد كه بر روى پردهها و تابلوها نوشته شده و در مجالس و محافل، خصوصاً مجالس عزاداری و تکایا همچون اشعار محتشم نصب گردد، تا شرکت‌کنندگان، در عین استفادۀ سمعی از خُطَبا و گویندگانِ راستین، استفادۀ بصری نیز نموده و عین آن کلمات را حفظ، و سرمشقِ زندگی و عمل خود قرار دهند. مضاف بر آن، وقایع شهادت سیدالشهداء علیه‌السلام در روز عاشورا با استناد به منابع معتبر نیز در این رساله ذکر شده است.
لمعات الحسین علیه السلام
45فَلَمْ یبْقَ مِنْهَا إلَّا صُبَابَة کصُبَابَة الإنَآءِ، وَ خَسِیسُ عَیشٍ کالْمَرْعَى الْوَبِیلِ.
أَلَا تَرَوْنَ أَنَّ الْحَقَّ لَا یعْمَلُ بِهِ، وَ أَنَّ الْبَاطِلَ لَایتَنَاهَى عَنْهُ!؟ لِیرْغَبِ الْمُؤْمِنُ فِى لِقَآءِ اللَهِ مُحِقًّا؛ فَإنِّى لَا أَرَى الْمَوْتَ إلَّا سَعَادَة، وَ لَا الْحَیوة مَعَ الظَّالِمِینَ إلَّا بَرَمًا.1
- اين خطبه را بزرگان و اعاظم حديث و تاريخ از شيعه و سنّى نقل کرده‌اند از جمله: ابن طاووس در «لهوف» ص ٦٩؛ و محدّث قمّى در «نفس المهموم» ص ١١٦؛ و علىّ بن عيسى اربلى در «کشف الغمّة» ص ١٨٥، و ابن شعبه حرّانى در کتاب «تحف العقول» ص ٢٤٥، و مجلسى در «بحار الانوار» ج ٧٨، ص ١١٦ و ١١٧ از طبع حروفى، از «تحف العقول»؛ و در «ملحقات إحقاق الحقّ» ج ١١، ص ٥٩٦، از علّامه معاصر توفيق أبو علم در کتاب «أهل البيت» ص ٤٣٨، و نيز در «ملحقات إحقاق الحقّ» در همين جلد در ص ٦٠٥، از محمّد بن جَرير طبرى در «تاريخ الامم و الملوک» (ج ٤، ص ٣٠٥، طبع مطبعه استقامت در مصر) و نيز از ابن عبد ربّه اندلسى در «عِقد الفريد» (ج ٢، ص ٢١٨، طبع مطبعه شرقيّه در مصر) و نيز از طبرانى در کتاب «المعجم الکبير» (ص ١٤٦ خطّى) و نيز از أبو نعيم اصفهانى در «حلية الاوليآء» (ج ٢، ص ٣٩، طبع مطبعه سعادت در مصر) و از علّامه خوارزمى در «مقتل» (ج ٢، طبع نجف اشرف) و نيز از ابن عساکر دمشقى در «تاريخ دمشق» بنا بر آنچه در منتخب اين تاريخ در ج ٤، ص ٣٣٣، مطبعه روضة الشّام ذکر شده است. و نيز از ذهبى در «تاريخ إسلام» (ج ٢، ص ٣٤٥، طبع مصر) و نيز از ذهبى در «سير أعلام النُّبلآء» (ج ٣، ص ٢٠٩، طبع مصر) و نيز از محبّ الدّين طبرى در «ذخآئر العقبَى» (ص ١٤٩، طبع قدسى قاهرة) و نيز از علّامه باکثير الحضرمىّ در کتاب «وسيله المَال» (ص ١٩٨، نسخه خطّى کتابخانه ظاهريّه دمشق) و نيز از زبيدى در «الإتحاف» ج ١٠، ص ٣٢٠، طبع مطبع سمينيّه در مصر.