معاد شناسی ج10
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد دهم از این مجموعه پیرامون «حقیقت اعراف»، «حقیقت بهشت» و «حقیقت جهنم در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • صفات و خصوصیات نفسانیۀ «اهل أعراف» • أعراف، موقف اهل عرفان است • رجال أعراف، اهلبیت علیهمالسلام هستند • بهشت و دوزخ در ملکوت زمین است • بهشت و جهنم در حال حاضر، آفریده شدهاند • معنای صحیح «لا إکراهَ فی الدّین» • شجرۀ طوبیٰ، درخت ولایت است • بهشت، حقیقت ولایت است • بهشت لقاء و جنّت ذات • بهشت قیامت، طلوع عالَمِ نفْس است • کیفیت پیدایش دوزخ • خلقت شیطان بر اساس مصلحت است • مسألۀ «امر بین الأمرین» از اسرار علوم است • اعتماد به دنیا، آتش است • بقاءِ عذاب و تناوب آن، مربوط به معصیتهای نفس است • حقیقت جهنم، حجاب و بُعد از رحمت خداست • ریشۀ جهنم، یأس از رحمت خداست • خلود و جاودانگی در بهشت و جهنم • پاسخ به اشکالات وارده بر خلود
مرتب سازی:
معاد شناسی ج10
231رَحْمَتِكَ، وَ أَقِلْنِى عَثَرَاتِى بِحُسْنِ إقَالَتِكَ، وَ لَا تَخْذُلْنِى؛ یا خَیرَ الْمُجِیرِینَ!
إِنَّكَ تَقِى الْكَرِیهَةَ، وَ تُعْطِى الْحَسَنَةَ، وَ تَفْعَلُ مَا تُرِیدُ، وَ أَنْتَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِیرٌ ـ الدُّعاءَ.1
«بار پروردگارا! من پناه مىبرم به تو از آتشى كه تو غلظت و سنگینى نموده اى به سبب آن بر كسى كه معصیت تو را كرده است، و تهدید فرموده اى به سبب آن كسى را كه از راه رضا و خشنودى تو بازگشته است. و از آتشى كه نورش ظلمت است، و آسانش دردناك است، و دورش نزدیك است. و از آتشى كه پاره اى از آن را پاره دیگر بخورند، و برخى از آن بر برخى دیگر حمله ور شوند. و از آتشى كه استخوانها را پوسانیده و خاكستر كند، و به ساكنانش از آب حمیم و داغ بیاشاماند!
و از آتشى كه رحمت و شفقت نمىآورد بر كسى كه بسوى او تضرّع و زارى كند، و رحم نمىكند بر كسى كه از او طلب عطوفت و مهربانى نماید، و قدرت ندارد بر كسى كه نسبت به او خشوع و فروتنى نموده است و فرمان او را برده است تخفیف دهد! آتشى كه با ساكنانش به گرمترین درجه حرارتى كه دارد (از عذابهاى دردآورنده كه براى عبرت دیگران بكار برند و از شدائد و سختىها بهره كافى داشته باشد) برخورد و تلاقى كند!
و پناه مىبرم به تو از عقربهاى جهنّم كه دهانهاى خود را
- دعاى سى و دوّم از «صحيفه سجّاديّه»