معاد شناسی ج10
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد دهم از این مجموعه پیرامون «حقیقت اعراف»، «حقیقت بهشت» و «حقیقت جهنم در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • صفات و خصوصیات نفسانیۀ «اهل أعراف» • أعراف، موقف اهل عرفان است • رجال أعراف، اهلبیت علیهمالسلام هستند • بهشت و دوزخ در ملکوت زمین است • بهشت و جهنم در حال حاضر، آفریده شدهاند • معنای صحیح «لا إکراهَ فی الدّین» • شجرۀ طوبیٰ، درخت ولایت است • بهشت، حقیقت ولایت است • بهشت لقاء و جنّت ذات • بهشت قیامت، طلوع عالَمِ نفْس است • کیفیت پیدایش دوزخ • خلقت شیطان بر اساس مصلحت است • مسألۀ «امر بین الأمرین» از اسرار علوم است • اعتماد به دنیا، آتش است • بقاءِ عذاب و تناوب آن، مربوط به معصیتهای نفس است • حقیقت جهنم، حجاب و بُعد از رحمت خداست • ریشۀ جهنم، یأس از رحمت خداست • خلود و جاودانگی در بهشت و جهنم • پاسخ به اشکالات وارده بر خلود
مرتب سازی:
معاد شناسی ج10
225وَ فِى تَعْلِیقِ كَبَآئِسِ اللُؤْلُؤِ الرَّطْبِ فِى عَسَالِیجِهَا وَ أَفْنَانِهَا، وَ طُلُوعِ تِلْكَ الثِّمَارِ مُخْتَلِفَةً فِى غُلُفِ أَكْمَامِهَا، تُجْنَى مِنْ غَیرِ تَكَلُّفٍ فَتَأْتِى عَلَى مُنْیةِ مُجْتَنِیهَا!
وَ یطَافُ عَلَى نُزَّالِهَا فِى أَفْنِیةِ قُصُورِهَا بِالاعْسَالِ الْمُصَفَّقَةِ وَ الْخُمُورِ الْمُرَوَّقَةِ.
قَوْمٌ لَمْ تَزَلِ الْكَرَامَةُ تَتَمَادَى بِهِمْ حَتَّى حَلُّوا دَارَ الْقَرَارِ، وَ أَمِنُوا نُقْلَةَ الاسْفَارِ.
فَلَوْ شَغَلْتَ قَلْبَكَ أَیهَا الْمُسْتَمِعُ بِالْوُصُولِ إلَى مَا یهْجُمُ عَلَیكَ مِنْ تِلْكَ الْمَنَاظِرِ الْمُونِقَةِ، لَزَهَقَتْ نَفْسُكَ شَوْقًا إلَیهَا وَ لَتَحَمَّلْتَ مِنْ مَجْلِسِى هَذَا إلَى مُجَاوَرَةِ أَهْلِ الْقُبُورِ اسْتِعْجَالًا بِهَا.
جَعَلَنَا اللهُ وَ إیاكُمْ مِمَّنْ سَعَى بِقَلْبِهِ إلَى مَنَازِلِ الأَبْرارِ بِرَحْمَتِهِ.1
«و اگر تو چشم دلت را بسوى آنچه از بهشت براى تو توصیف شده است بیندازى، هر آینه مكروه مىدارى و بى میل و ملول مىشوى از آنچه در دنیا از شهوات آن و لذّات آن و زینتهاى مناظر آن به ظهور رسیده، و از بدایع و طرائف زیبائىهائى كه در آن به وقوع پیوسته است. و یكسره از دنیا غافل مىشوى بواسطه فكر كردن در بهم خوردن برگهاى درختان و اشجارى كه ریشههاى آنها در تلهائى از مشك فرورفته و بر سواحل نهرهاى آن روئیده است!
و در آویخته شدن خوشههاى مروارید تر و تازه در شاخههاى بزرگ و كوچك آنها، و در به ظهور رسیدن و طلوع كردن این میوههاى
- «نهج البلاغة» خطبه ١٦٣ از طبع عبده مصر، ج ١، ص ٣١٠ و ٣١١