معاد شناسی ج10
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد دهم از این مجموعه پیرامون «حقیقت اعراف»، «حقیقت بهشت» و «حقیقت جهنم در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • صفات و خصوصیات نفسانیۀ «اهل أعراف» • أعراف، موقف اهل عرفان است • رجال أعراف، اهلبیت علیهمالسلام هستند • بهشت و دوزخ در ملکوت زمین است • بهشت و جهنم در حال حاضر، آفریده شدهاند • معنای صحیح «لا إکراهَ فی الدّین» • شجرۀ طوبیٰ، درخت ولایت است • بهشت، حقیقت ولایت است • بهشت لقاء و جنّت ذات • بهشت قیامت، طلوع عالَمِ نفْس است • کیفیت پیدایش دوزخ • خلقت شیطان بر اساس مصلحت است • مسألۀ «امر بین الأمرین» از اسرار علوم است • اعتماد به دنیا، آتش است • بقاءِ عذاب و تناوب آن، مربوط به معصیتهای نفس است • حقیقت جهنم، حجاب و بُعد از رحمت خداست • ریشۀ جهنم، یأس از رحمت خداست • خلود و جاودانگی در بهشت و جهنم • پاسخ به اشکالات وارده بر خلود
مرتب سازی:
معاد شناسی ج10
221یك درجه بالا میرود.»
و نیز در «أمالى» صدوق از پدرش از سعد از سَلَمة بن خَطّاب از محمّد بن لَیث از جابر بن إسماعیل، از حضرت صادق علیه السّلام از پدرش علیه السّلام روایت كرده است كه: مردى از حضرت أمیر المؤمنین علیه السّلام درباره قیام شب و نماز خواندن با سورههاى قرآن سؤال كرد. حضرت پس از آنكه بیاناتى داشتند، چنین گفتند كه:
وَ مَنْ صَلَّى لَیلَةً تَامَّةً تَالِیاً لِكِتَابِ اللهِ، رَاكِعاً وَ سَاجِداً وَ ذَاكِرًا، أُعْطِىَ مِنَ الثَّوَابِ مَا أَدْنَاهُ یخْرُجُ مِنَ الذُّنُوبِ كَمَا وَلَدَتْهُ أُمُّهُ، وَ یكْتَبُ لَهُ عَدَدَ مَا خَلَقَ اللهُ مِنَ الْحَسَنَاتِ وَ مِثْلُهَا دَرَجَاتٌ، وَ یثْبُتُ النُّورُ فِى قَبْرِهِ، وَ ینْزَعُ الإثْمُ وَ الْحَسَدُ مِنْ قَلْبِهِ، وَ یجَارُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ، وَ یعْطَى بَرَآءَةً مِنَ النَّارِ، وَ یبْعَثُ مِنَ الآمِنِینَ.
وَ یقُولُ الرَّبُّ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لِمَلَآئِكَتِهِ: مَلَآئِكَتِى! انْظُرُوا إلَى عَبْدِى، أَحْیى لَیلَةً ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِى! أَسْكِنُوهُ الْفِرْدَوْسَ، وَ لَهُ فِیهَا مِائَةُ أَلْفِ مَدِینَةٍ، فِى كُلِّ مَدِینَةٍ جَمِیعُ مَا تَشْتَهِى الانْفُسُ وَ تَلَذُّ الاعْینُ وَ مَا لَا یخْطُرُ عَلَى بَالٍ؛ سِوَى مَا أَعْدَدْتُ لَهُ مِنَ الْكَرَامَةِ وَ الْمَزِیدِ وَ الْقُرْبَةِ.1
«و كسى كه یك شب تمام را نماز بخواند درحالىكه به تلاوت كتاب خدا و ركوع و سجود و ذكر اشتغال ورزد، آنقدر اجر و ثواب به او عنایت مىشود كه كمترین درجه آن، آنست كه از گناهان خود مانند
- همان مصدر، مجلس ٤٨، ص ١٧٦