معاد شناسی ج10
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد دهم از این مجموعه پیرامون «حقیقت اعراف»، «حقیقت بهشت» و «حقیقت جهنم در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • صفات و خصوصیات نفسانیۀ «اهل أعراف» • أعراف، موقف اهل عرفان است • رجال أعراف، اهلبیت علیهمالسلام هستند • بهشت و دوزخ در ملکوت زمین است • بهشت و جهنم در حال حاضر، آفریده شدهاند • معنای صحیح «لا إکراهَ فی الدّین» • شجرۀ طوبیٰ، درخت ولایت است • بهشت، حقیقت ولایت است • بهشت لقاء و جنّت ذات • بهشت قیامت، طلوع عالَمِ نفْس است • کیفیت پیدایش دوزخ • خلقت شیطان بر اساس مصلحت است • مسألۀ «امر بین الأمرین» از اسرار علوم است • اعتماد به دنیا، آتش است • بقاءِ عذاب و تناوب آن، مربوط به معصیتهای نفس است • حقیقت جهنم، حجاب و بُعد از رحمت خداست • ریشۀ جهنم، یأس از رحمت خداست • خلود و جاودانگی در بهشت و جهنم • پاسخ به اشکالات وارده بر خلود
مرتب سازی:
معاد شناسی ج10
219هفتاد هزار قصر بنا شده است، و در هر قصرى هفتاد هزار غرفه و اطاق فوقانى است؛ این را خداوند براى كسانى آفریده است كه درباره خدا و بر اساس محبّت خدا، به یكدیگر محبّت كنند و یكدیگر را زیارت و ملاقات نمایند.»
راههاى مختلف به سوى بهشت
و چون دانستیم كه هر یك از صفات حَسَنه و أفعال پسندیده، راهى است بسوى بهشت، میدانیم كه راههاى بسوى بهشت بى شمار؛ و بالقرینة چون صفات سیئه و افعال ناپسندیده راهى بسوى دوزخ است، بنابراین نیز راههاى بسوى جهنّم بسیار خواهد بود. و بنابراین مجموع هشت در بهشت، عناوین كلّى و جامعى است كه بهشت را متشكّل میكند، و نیز هفتاد و یك در، عبارت از جامعِ طرقى است كه مردم را بسوى بهشت روانه مىسازد، و گرنه افراد و آحاد راهها بسیار و از اندازه بیرون است.
هر عمل خیرى، درى است بسوى بهشت
در «أمالى» شیخ از جماعت خود از أبو المُفضَّل از جعفر بن محمّد بن جعفر از أیوب بن محمّد از سعید بن مَسْلَمة، از حضرت جعفر بن محمّد، از پدرانش، از حضرت أمیر المؤمنین علیهم السّلام آورده است كه:
قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ: إنَّ السَّخَاءَ شَجَرَةٌ مِنْ أَشْجَارِ الْجَنَّةِ، لَهَا أَغْصَانٌ مُتَدَلِّیةٌ فِى الدُّنْیا؛ فَمَنْ كَانَ سَخِیاً تَعَلَّقَ بِغُصْنٍ مِنْ أَغْصَانِهَا، فَسَاقَهُ ذَلِكَ الْغُصْنُ إلَى الْجَنَّةِ.
وَ الْبُخْلُ شَجَرَةٌ مِنْ أَشْجَارِ النَّارِ، لَهَا أَغْصَانٌ مُتَدَلِّیةٌ فِى الدُّنْیا؛ فَمَنْ كَانَ بَخِیلًا تَعَلَّقَ بِغُصْنٍ مِنْ أَغْصَانِهَا، فَسَاقَهُ ذَلِكَ