معاد شناسی ج10
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد دهم از این مجموعه پیرامون «حقیقت اعراف»، «حقیقت بهشت» و «حقیقت جهنم در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • صفات و خصوصیات نفسانیۀ «اهل أعراف» • أعراف، موقف اهل عرفان است • رجال أعراف، اهلبیت علیهمالسلام هستند • بهشت و دوزخ در ملکوت زمین است • بهشت و جهنم در حال حاضر، آفریده شدهاند • معنای صحیح «لا إکراهَ فی الدّین» • شجرۀ طوبیٰ، درخت ولایت است • بهشت، حقیقت ولایت است • بهشت لقاء و جنّت ذات • بهشت قیامت، طلوع عالَمِ نفْس است • کیفیت پیدایش دوزخ • خلقت شیطان بر اساس مصلحت است • مسألۀ «امر بین الأمرین» از اسرار علوم است • اعتماد به دنیا، آتش است • بقاءِ عذاب و تناوب آن، مربوط به معصیتهای نفس است • حقیقت جهنم، حجاب و بُعد از رحمت خداست • ریشۀ جهنم، یأس از رحمت خداست • خلود و جاودانگی در بهشت و جهنم • پاسخ به اشکالات وارده بر خلود
مرتب سازی:
معاد شناسی ج10
202الطُّرُقِ، وَ لا یغَرْنَ، وَ لا یؤْذینَ.
وَ قالَ عَقَبَةُ بْنُ عَبْدِ الغَفّارِ: نِساءُ أهْلِ الْجَنَّةِ یأْخُذُ بَعْضُهُنَّ بِأَیدى بَعْضٍ وَ یتَغَنَّینَ بِأصْواتٍ لَمْ یسْمَعِ الْخَلائِقُ مِثْلَها:
نَحْنُ الرّاضیاتُ فَلا نَسْخَطُ، وَ نَحْنُ الْمُقیماتُ فَلا نَظْعَنُ، وَ نَحْنُ خَیراتٌ حِسانٌ، حَبیباتٌ لِازْواجٍ کرامٍ.1
«آن زنان یا حوریان، تند گفتار و حادّ اللسان نیستند، و نفس كشیدن آنها با صدا نیست، و صدا در بینى نمىاندازند و خُرخُر نمىكنند، و اهل تفحّص و پىجوئى و سر در آوردن از اسرار مردم نیستند، و تقاضاى شوهران را پیوسته به تأخیر نمىاندازند، و بر شوهران خود تسلّط ندارند، و بسوى برتران از خود ـ و یا بسوى منازل مردم ـ نظر نمىاندازند، و در راهها و كوچهها رفت و آمد ندارند، و بر شوهران در مورد زنهاى دیگرشان حمیت و غیرتى اعمال نمىكنند، و آزار و اذیت نمیرسانند.
و عقبة بن عبد الغفّار گفته است: زنان اهل بهشت دست در دست یكدگر مىاندازند و با صوت خوشى كه خلائق همانند آن را نشنیدهاند تغنّى مىكنند كه:
ما پیوسته خوش و خرّم هستیم و هیچوقت خشمناك نمىگردیم، و ما پیوسته مقیم هستیم و كوچ نمىكنیم، و ما در سیرت و اخلاق نیكو و در شكل و شمائل زیبا هستیم، و ما محبّان و حبیبان شوهران بزرگ و بزرگوار خود هستیم.»
- «مجمع البيان» مجلّد ٥، ص ٢١١