معاد شناسی ج10
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد دهم از این مجموعه پیرامون «حقیقت اعراف»، «حقیقت بهشت» و «حقیقت جهنم در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • صفات و خصوصیات نفسانیۀ «اهل أعراف» • أعراف، موقف اهل عرفان است • رجال أعراف، اهلبیت علیهمالسلام هستند • بهشت و دوزخ در ملکوت زمین است • بهشت و جهنم در حال حاضر، آفریده شدهاند • معنای صحیح «لا إکراهَ فی الدّین» • شجرۀ طوبیٰ، درخت ولایت است • بهشت، حقیقت ولایت است • بهشت لقاء و جنّت ذات • بهشت قیامت، طلوع عالَمِ نفْس است • کیفیت پیدایش دوزخ • خلقت شیطان بر اساس مصلحت است • مسألۀ «امر بین الأمرین» از اسرار علوم است • اعتماد به دنیا، آتش است • بقاءِ عذاب و تناوب آن، مربوط به معصیتهای نفس است • حقیقت جهنم، حجاب و بُعد از رحمت خداست • ریشۀ جهنم، یأس از رحمت خداست • خلود و جاودانگی در بهشت و جهنم • پاسخ به اشکالات وارده بر خلود
مرتب سازی:
معاد شناسی ج10
198در تفسیر «مجمع البیان» در ذیل آیه:
وَ لَهُمْ فِيها أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ هُمْ فِيها خالِدُونَ.1
«از براى بهشتیان در بهشت زنهاى پاكیزه شده اى هست، و آنان در بهشت خلود دارند.»
فرموده است كه: «بعضى گفتهاند: مراد از ازواج مُطهّره همین زنهاى دنیوى هستند. حسن گفته است:
هُنَّ عَجآئِزُکمُ الْغُمْصُ الرُّمْصُ الْعُمْشُ؛2 طَهُرْنَ مِنْ قَذَراتِ الدُّنْیا.
«آنان همین عجوزههاى شما از زنان مؤمنات در دنیا هستند كه پیوسته چشمانشان قِىآلود و كم سو است، و همیشه از كنار آنها آب میریزد؛ آنها از قاذورات پاك مىشوند، و پاكیزهشده در ابدان و در اخلاق و در أعمال وارد بهشت میگردند.»
هیچگاه حائض نمىشوند، و نمیزایند، و غائط و بول ندارند؛ از همه كثافات و گناهان پاكیزهاند. و لَهُمْ یعنى بهشتیان فِيها خالِدُونَ، پیوسته در بهشت دائم و جاودانند، به بقاء خدا كه انقطاعى ندارد و نفاد و نیستى براى آن نیست. چون تمامیت نعمت
- ذيل آيه ٢٥، از سوره ٢: البقرة
- غُمْص به ضمّ اوّل و سکون ثانى، جمع غَمصاء است؛ و آن زنى است که از گوشه چشمش قِى مىآيد. رُمْص جمع رَمْصاء است؛ و رَمْص به معناى قى است که در مجراى اشک پيدا مىشود. و عُمْش جمع عَمْشاء است؛ و آن زنى است که نور چشمش ضعيف شده و در اکثر اوقات آب ريزش دارد.